အေမ

အေမ့ကို အေစာဆုံး မွတ္မိရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏို႔ျဖတ္တုန္းက ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အရြယ္ေရာက္ျပီဟုေတာ့ မမွတ္မိ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္သာရွိျပီး ကၽြန္ေတာ္က အငယ္ျဖစ္သျဖင့္ ေတာက္ေတာက္ေျပးလႊားကစားသည့္ အရြယ္တိုင္ ႏို႔စို႔တုန္း ျဖစ္ေလသည္။ ဘုတလင္မွာ ေမြးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေျမတိုင္းစာေရးၾကီးသည္ သားရိုးကုန္းအုပ္စုကို ကိုင္ရသျဖင့္ သားရုိးကုန္းရြာသို႔ ေရႊ႕ေနၾကရသည္။
လထိန္ထိန္သာေသာ တစ္ညတြင္ ႏို႔စို႔အျပီး အေမက ကၽြန္ေတာ့္အား ႏွမ္းလုံးကေလးမ်ား ေကၽြးပါသည္။ အတန္ၾကာေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပါးစပ္အဟ ခိုင္းျပီး ႏွမ္းလုံးကေလးတစ္လုံး ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားက ဆဲြယူ၍ ကၽြန္ေတာ့္အား ျပပါသည္။
‘ၾကည့္စမ္း၊ ငါ့သား၊ ခုအရြယ္ထိ ႏို႔စို႔ေတာ့ သြားပိုးကေလးေတြ က်ေနျပီ။ ေနာက္မစို႔နဲ႔ေတာ့ေနာ္’
ႏွမ္းလုံးကေလးျဖစ္မွန္း သိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အေမအား ဘာမွ် ျပန္မေျပာ။ သည့္ေနာက္ ႏို႔မစို႔ေတာ့ပါ။
ငယ္က်င့္တစ္ခု အမွတ္ရေသး၏။ အေမ မႏိႈးလွ်င္ ဘယ္သူႏႈိး၍မွ မထ။ အေမ လာမေခၚမခ်င္း ‘အမ ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးျပီ’ ဟု ေအာ္ျမည္ေနေလ့ရွိသည္။
သားရိုးကုန္းရြာမွာ စာသင္ေက်ာင္း မရွိ။ က်ည္းပင္ေခ်ာင္ရြာ ဆရာက်င့္ေက်ာင္းသို႔ သြားရသည္။ (ဆရာက်င္မွာ ယခု ဘုတလင္ ဖဆပလ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္၏။) ကၽြန္ေတာ့္အေဖမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုအား စာသိပ္တတ္ေစလိုေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားရြယ္ မေရာက္ေသးေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား အစ္ကိုၾကီးႏွင့္ အတင္းေက်ာင္းထည့္၏။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းေရာက္ေရာက္ခ်င္း ငိုေနေသာေၾကာင့္ ဆရာက်င္က မတ္တတ္ထ ငုံ႔ျပီးေခ်ာ့ရာ ဆရာ့အိတ္ထဲမွ သေဘၤာေစ့ေတြ က်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငိုယင္းပင္ သေဘၤာေစ့ေတြ ေကာက္ေပးေသာအခါ ဆရာက်င္က တဟားဟား ရယ္ရွာသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခ်ာ့မရ၊ ဇဲြေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ငိုေလရာ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ ေက်ာင္းမလိုက္ရေတာ့ပါ။
အစ္ကိုၾကီးကိုခဲြ၍ ဘုတလင္သို႔ ေက်ာင္းပို႔ထားေသာအခါ သားရိုးကုန္းမွေနျပီး ကၽြန္ေတာ္လြမ္းနာက်မိ ျပန္ပါသည္။ ‘အစ္ကိုၾကီးေရ..ျပန္ခဲ့ပါေတာ့ဟ၊ ဥၾသကေလးေတြ ျမည္ေနျပီ’ ဟု ဟစ္ေခၚေနျပန္ရာ အေမမွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ရွာပါသည္။ ေနာက္ဆုံး မိသားတစ္စု ဘုတလင္သို႔ ေျပာင္းေနရပါေတာ့သည္။
ဘုတလင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္းထားရန္ ၾကိဳးစားျပန္သည္။ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ေက်ာင္းလိုက္ျပီး သည္လို ျဖစ္ေလ၏။ ေက်ာင္းကား မနက္ေက်ာင္း ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမ ကၽြန္ေတာ့္အား လားႏိႈးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က မႏိုး ဟန္ေဆာင္ေနသည္။ အေမက လႈပ္ႏႈိးလည္း ဟန္မပ်က္၊ အေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပြ႕ျပီးလႈပ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ကား ဇက္ခ်ဳိးခ်ထားျပီး ငိုက္စိုက္လုပ္ေန၏။ အေမက ပ်ာပ်ာကလဲ နဖူးစမ္း လက္ဆုပ္ ျဖစ္ေန၏။ အတန္ၾကာလွ်င္ အေမသည္ ‘အမယ္ေလး ငါ့သားကေလး ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိပါဘူး၊ လုပ္ၾကပါဦး’ ဟု ေအာ္ဟစ္ကာ ခ်ဳံးခ်၍ ငိုပါသည္။
သည္တြင္မွ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဟန္အလုပ္လြန္သြားျပီးဟု နားလည္ျပီး၊ သတိခ်ေပးလိုက္ရသည္။ အေမကား ‘အမယ္ေလး ငါ့သားကေလး ေသရခ်ည္ရဲ႕၊ လုပ္ၾကပါဦး’ ဟု ထပ္၍ ထပ္၍ ေအာ္ပါသည္။ လမ္းဟိုဘက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ‘ေကာင္းေကာင္း’ ဟု ေခၚေသာ ေဆးဆရာ ဦးေက်ာက္ေကာင္း ေျပးလာေလ၏။ ကၽြန္ေတာ္ကား ‘အမ၊ အမ’ ဟု ေခၚျပီး အေမကို ဖက္ထားသည္။ အေမကို မ်ားစြာသနားသြားပါသည္။
ထိုေန႔မွစ၍ အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို မႏိႈးရေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ ထပါသည္။ အေမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္းမထည့္ေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္၏ ထိုဟန္ေဆာင္မႈကို အေမကား ေသသာသြားသည့္တိုင္ အမွန္သိမသြားရွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ဖြင့္ေျပာမျပရက္သလို ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။
ေတာ္ေတာ့ကို အရြယ္လြန္မွ ေက်ာင္းေနေသာအခါလည္း အတန္းေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာသာ ေပ်ာ္၏။ သို႔ေသာ္ အေဖကား အတန္းေက်ာင္းမွာသာ ထား၏။ တစ္ခါတစ္ခါ အတန္းေက်ာင္းက လစ္ျပီး အိမ္က ကိုးကြယ္ေသာ ဆရာေတာ္ ဦးဗိုလ္ေမာင္ေက်ာင္းသို႔ ေျပး၏။ သို႔ေသာ္ ဆရာေတာ္ ဦးဗိုလ္ေမာင္ကား ဖခင္၏ ဘက္သား ျဖစ္သျဖင့္ အတန္းေက်ာင္းသို႔သာ ျပန္ပို႔၏။ တစ္ခါေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ အတန္းေက်ာင္းသို႔ အတူသြားရင္း လမ္းခဲြေနရစ္ခဲ့၏။ ေက်ာက္သင္ပုန္းကို သိမ္ေဟာင္းတစ္ခုထဲ ၀ွက္ထားခဲ့ျပီး ဦးေတဇ၀ႏၱဘဲြ႕ခံ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးေရေအးေက်ာင္းသို႔ သြားေန၏။ ဦးပဥၥင္း ဦးနႏၵိယႏွင့္အတူ ရွမ္းေတာရြာသို႔ ဆြမ္းခံလိုက္၏။ ေန႔လယ္ မန္က်ည္းပင္ေပၚတက္၊ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားေန၏။ စာအနည္းငယ္ အံရ၏။ ညေန အတန္းေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ လမ္းကၾကိဳျပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အိမ္ျပန္၏။ ဤေက်ာင္းေျပးနည္းကား ပိလွသျဖင့္ ၃-၄ ရက္ မမိေပ။ ဦးေရေအးမွာ အိမ္က ကိုးကြယ္ေသာ ဆရာေတာ္ မဟုတ္သျဖင့္ မုန္႔ဖိုးကေလးႏွင့္ လမုန္႔၀ယ္ျပီး လွဴျခင္းျဖင့္ ဆရာဒကာ လုပ္ရေသးသည္။ ၃-၄ ရက္ၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေျပးပုံကို အေဖသိသြားေလသည္။ အေဖသည္ ျပင္းထန္စြာ ရိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကိုင္ျပီး ေခါင္းႏွင့္ ေျမၾကီးတစ္ခ်က္ပင္ ေဆာင့္လိုက္ပါသည္။
အေဖ၏ အျပစ္ဒဏ္ခံျပီး အိမ္အေနာက္ဘက္က မစိုးမယ္တို႔ အိမ္သို႔ သြားျပီး ငိုေနပါသည္။ ထိုအခါ အေမေရာက္လာပါသည္။ အေမမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ ျဖစ္သည္။ မင့္အေဖက မင့္ကို အတန္းေတြ သိပ္ေအာင္ေစခ်င္တယ္။ မင္းက ခုလိုေျပးေတာ့ ေဒါသသိပ္ၾကီးတာေပါ့။ ငါ့သားရယ္ လိမ္မာစမ္းပါကြယ္။ ေက်ာင္းမေျပးႏွင့္ေနာ္ဟု ခ်ဳိသာစြာ ေခ်ာ့ေမာ့၍ ေျပာေနခဲ့ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အေမကား ရုိက္ေလ့ ရိုက္ထ မရွိသည္ မဟုတ္ပါ။ ေခါင္းရိတ္ရင္း ငိုတာကိုပင္ ရုိက္ပါသည္။ တစ္ခါက ရြာေျမာက္ဘက္ ကန္ေတာ္ၾကီးမွ ေခါင္းရိတ္ေရခ်ဳိးအျပန္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သင္ဓုန္းဓားကို ကိုင္လာသည္။ လမ္းနဘူးခ်ဳံတြင္ နဘူးႏြယ္တစ္ခုကို သင္ဓုန္းဓားျဖင့္ ျဖတ္ရင္း သင္ဓုန္းလြတ္က်ျပီး ညာဘက္လက္ေကာက္၀တ္ေကာက္ ခုတိုင္ အမာရြတ္ၾကီး ထင္ေအာင္ ရွိပါသည္။ အေမျမင္ေသာအခါ ‘ေဆာ့ဦး’ ဟု ဆိုျပီး ရိုက္ပါသည္။ ျပီးမွ ေဆးေတြ ဘာေတြ ထည့္ေပးပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေမကား ဘယ္ေတာ့မဆို ေအာ္ဟစ္ၾကိမ္းေမာင္း ေဒါသအမ်က္ တေျခာင္းေျခာင္းႏွင့္ မရုိက္ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္အေမကား ပဲြအလြန္ၾကိဳက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမ့ေျခရာနင္းပါသည္။
ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာနားမွ ထြက္ေသာ ဦးဘုံးမိုၾကီး၊ မႏၱေလးတက္ငွားရေသာ ဦးဘလြန္း၊ စပယ္လိႈင္းတုိ႔၏ ရုပ္ေသးမ်ား အလြန္ေခတ္စားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကိုဘလြန္းရုပ္ေသးကို မိုးအလင္း ၾကည့္ပါသည္။ အေမကား ပဲြအလင္းၾကည့္ျပီး ဆက္၍ ထမင္းဟင္းခ်က္သည္။ ထမင္းဟင္းတစ္အုပ္ခပ္ျပီး ရုပ္ေသးဆရာမ်ား စားရန္ သြားပို႔သည္။ ျပန္လာလွ်င္ ‘ငါ့ထမင္းအုပ္ ဘယ္သူစားသေဟ့’ ဟု ေျပာျပီး စားရသည္မွာလည္း အေမာပင္။
တစ္ခါတုန္းက (ကၽြန္ေတာ္ ၉ ႏွစ္ထက္ ပိုမၾကီးေသးဟု ထင္သည္) ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို တစ္၀မ္းကဲြ ကိုဘေအးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွ မသိဘဲ ဘုတလင္မွ တစ္တိုင္ခဲြ ေက်ာ္ေက်ာ္ေ၀းေသာ က်ည္းပင္ေခ်ာင္ရြာသို႔ ညၾကီးမင္းၾကီး မိုးဖြဲကေလးက က်ေနတုန္း မုန္႔ေသတၱာပုံးထဲ ဖေယာင္းတုိင္စိုက္ထြန္းလ်က္ ေျခက်င္ ေလွ်ာက္ၾကပါသည္။ အေၾကာင္းကား ဦးဘုံးမိုၾကီးရုပ္ေသး ၾကည့္ရန္ျဖစ္ပါသည္။ ဟိုက်ေတာ့ ပဲြမကျဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ အေစာၾကီးျပန္ျပီး အိမ္ေနာက္ေဖး တိတ္တိတ္၀င္အိပ္ရသည္။ သည္အေၾကာင္း အေမသိေသာ္လည္း မရုိက္ပါ၊ မၾကိမ္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖသည္ အေမ့အား ရုိက္ေလ့ရွိသည္။ အေဖသည္ မူးလွ်င္ အင္မတန္ ဆိုးပါသည္။
တစ္ခါတုန္းက အေဖ ကြင္းနင္းသြားရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုကၠိဳစုရြာသို႔ လိုက္လည္ၾကသည္။ အေမ့ဘက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔အဘိုး ေလွ်ာက္လႊာစာေရးၾကီး ဦးေပါက္က်ဳိင္း၏ ရြာျဖစ္သည္။ အေဖသည္ ခ်က္အရက္ေတြေသာက္ျပီး ဆူဆဲကာ ကၽြန္ေတာ့္အေမကို လုိက္ရိုက္ရန္ ၾကိဳးစားသည္။ အေမႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ က်ီတစ္ခုေပၚ တက္ျပီး ပုန္းေနရ၏။ အေမ့ကို ရွာမေတြ႕သျဖင့္ အေဖသည္ ထမင္း၀င္စားသည္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္ၾကရ၏။ ျဗဳံးဆို ပဲဟင္းပူေတြ အေဖ့ကိုယ္ေပၚသို႔ ေလာင္းက်သည္။ ‘အားေလး အားေလး ပူလိုက္တာ’ ဟု အေဖ့ေအာ္သံ ၾကားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ေပ်ာ္လွ၏။ တခစ္ခစ္ ရယ္မိ၏။ အေမက မနည္းၾကီးဆိတ္မွ ကၽြန္ေတာ္အရယ္ ရပ္ေတာ့၏။ မူးတာမၾကိဳက္၍လား၊ အေမ့ကို ႏွိပ္စက္တာ မၾကိဳက္၍လား။ ကၽြန္ေတာ္ကား ပဲဟင္းပူေလာင္ေသာ အေဖ့အတြက္ အူျမဴးေနခဲ့ပါ၏။
သားရုိးကုန္းတြင္ေနစဥ္က အေဖသည္ အိမ္ေအာက္ကြပ္ပ်စ္ေပၚ၌ မူး၍ ေမွာက္လ်က္လဲေန၏။ ပါးစပ္က အေမ့ကို ဆဲေန၏။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထန္းပလပ္ျပားေစာင္းၾကီးႏွင့္ အေဖ့ေျခဖေႏွာင့္ အထက္က အေၾကာၾကီးကို လႊတိုက္သလို ဆဲြလိုက္၏။ ‘မူးဦးဗ်ား၊ အေမ့ကို ႏွိပ္စက္ဦးဗ်ား’ ဟု ပါးစပ္မွ တတြတ္တြတ္ ဆိုေသး၏။ ေသြးထြက္လာျပီး အေဖသည္ ‘အေလးေလး မလုပ္ပါႏွင့္ဟ’ ဟုသာ ေအာ္ႏိုင္၍ မူးရာမွ ထကို မထႏိုင္ေလ။
အေဖက ရိုက္သျဖင့္ အေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အားေခၚျပီး အေ၀းသို႔ ေျပးရန္ၾကံသည္မွာ ခဏ ခဏ ျဖစ္၏။ တစ္ခါက ျပည္ျမိဳ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သူ႔ေမာင္ ကိုေမာင္ၾကီးဆီသို႔ ေျပးရန္ အထုပ္အပိုး ျပင္၏။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ယူစရာေလးမ်ားလည္း ျပင္၏။ သို႔ေသာ္ မေျပးျဖစ္ၾကေပ။ အေဖ အမူးေျပေတာ့ ေခ်ာ့ေလရာ အေမလည္း စိတ္ေျပရွာေတာ့၏။ သားၾကီးႏွင့္ ခဲြရမွာကလည္ မလြယ္လွပါ။
ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္သည္ ပုစြန္ေျခာက္ အင္မတန္ ၾကိဳက္၏။ အေမသည္ ဆန္ထည့္ေသာ စဥ့္အုိးထဲတြင္ ပုစြန္ေျခာက္ဘူးကို သိုသိပ္စြာ ထားေလ့ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ခဏ ခဏ ခုိးစား၏။
တစ္ေန႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳ႕ထိုးလ်က္ ရွိ၏။ အေမက ‘ဟဲ ေကာင္ကေလး မွန္မွန္ေျပာစမ္း၊ ဘာခိုးစားသလဲ’ ဟု ေမးရာ ‘ဘာမွ မစားပါဘူး အမရဲ႕’ ဟု ေျဖလိုက္၏။ ‘မွန္မွန္ေျပာ၊ ခိုးစားရင္ ၾကိဳ႕ထိုးတာပဲ’ ဟု အေမက ဖမ္းေလလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မွာ မိသြားသျဖင့္ အားလုံး ဖြင့္ေျပာရ၏။
‘ေနာက္ ခိုးမစားႏွင့္၊ စားခ်င္ရင္ အေမ့ကို ေျပာစား။ ၾကိဳ႕မထိုးဘူး၊ ျပီးေတာ့ ဘာမွ လိမ္မေျပာႏွင့္။ လိမ္ရင္ ၾကိဳ႕ထိုးတတ္တယ္ ၾကားလား’
၎ေနာက္ ခိုးလည္း မစား၊ လိမ္လည္း မလိမ္။
ကၽြန္ေတာ့္ အေဖမွာ ေျမတုိင္းစာေရး ျဖစ္သည့္အတိုင္း ေတာင္သူလယ္သမား အမ်ားအျပား ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္လာပါသည္။ ဦးပိုင္ အေျပာင္းအလဲြ၊ ေျမပုံကူး၊ အခြန္ေတာ္စည္းၾကပ္ စသည့္ မ်ားေျမာင္ေသာ ကိစၥတို႔အတြက္ လာၾကျခင္း ျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္သည္ လာသမွ်ေသာ ဧည့္သည္တုိ႔အား အေမးထူေလ့ရွိ၏။ လူးဆပ္ ဘာလုပ္စားရသလဲ။ ႏွမ္းဘယ္လို ၾကဲသလဲ။ ဘယ္ေလာက္မ်ဳိးခ်ရင္ ဘယ္ေလာက္ထြက္သလဲ။ သူတို႔မွာ အခါလည္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ရသလဲ။ ကူလီခ ေျပာင္းဘယ္ႏွေတာင္းရသလဲ။ ပြစာတက္ေအာင္ ေမး၏။ အေမကား ေတာက ဧည့္သည္မ်ားအား မ်ားစြာအားနာျပီး ‘ဟဲ့ေကာင္ေလး အေမးထူလိုက္တာ’ ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငါက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေမးတတ္ စမ္းတတ္ျခင္းအတြက္ သူဂုဏ္ယူေၾကာင္း ျပဳံးျပဳံးၾကီး လုပ္ေနပါ၏။ ေနာက္ အေမကပင္ ေတာင္သူလယ္လုပ္ေတြ က်ပ္တည္းဆင္းရဲပုံ ေျပာျပသည္။ စပါးေပး၊ ပဲေပး၊ ေငြေခ်းနည္းစနစ္မ်ားအေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။ ‘စပါးေပး၊ ပဲေပးဆိုတာ သိပ္ဆိုးတာပဲေနာ္’ ဟု ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ခ်က္ခ်လွ်င္ ‘ဆိုးေတာ့ ဆိုးတာေပါ့၊ ေၾကြးေပးသူမွာေတာ့ စီးပြားသိပ္ျဖစ္တယ္။ ေတာက လူေတြမွာလည္း မယူဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။ စပါးေပး၊ ပဲေပးဟာ မေကာင္းေပမဲ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေပးသူက ေပး၊ ယူသူက ယူ၊ လူတိုင္းလုပ္ေနၾကတာပဲ’ ဟု ေျဖပါသည္။
ေတာက ဧည့္သည္မ်ား ယူလာသျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အေဖ ကြင္းနင္း၍ အျပန္ယူလာသျဖင့္ လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္မွာ ဗူးသီး၊ ခရမ္းသီး၊ ငရုတ္၊ နံနံစျမိတ္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ လိႈင္ေလသည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လိႈင္ျပီလား ဆိုမွျဖင့္ အေမသည္ အပုံေတြခဲြျပီး အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုအား အေ၀ခိုင္းပါသည္။ ေရႊဘုံသာဆုေတာင္းျပည့္ ေရႊေပၚကၽြန္းဘုရား ဆြမ္းၾကီးေလာင္းပဲြမ်ားတြင္ မုန္႔ဆီေၾကာ္၊ ငါးေပါင္းေၾကာ္၊ ကတိုးကြာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔အား ရြာထဲ ရပ္ထဲေလွ်ာက္ အေ၀ခုိင္းသည္။ သို႔ကလို ေပးရ၊ ကမ္းရ၊ ေ၀ရ၊ ျခမ္းရျခင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလြန္အက်ဴး ၾကည္ႏူးပါသည္။ အေမသည္ ႏွေျမာသင့္သည့္ ေနရာ၌ အလြန္ႏွေျမာစီစစ္ျပီး ဤလိုအခါ၌ကား ေစတနာ ဗလ၀ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွင္ျပဳတုန္းက ‘ေကၽြးရာ ေမြးရာမွာ တြန္႔တိုမိမွာစုိးတယ္’ ဟုဆိုျပီး အေမႏွင့္ အေဖ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားကာ မ်က္ႏွာလဲႊ ေနၾကေလသည္။
အေမသည္ ရက္ကန္းလည္း ရက္တတ္၏။ ငယ္ငယ္က အေမ့လက္ရက္ လုံခ်ည္ကေလးမ်ား ၀တ္ရသည္သာ မ်ား၏။
အေမကိုယ္တုိင္ လက္ရက္လုံခ်ည္ကို အခါမ်ားစြာတြင္ ၀တ္ေလ့ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ ဖ်င္ပင္နီ အက်ႌကိုကား ဘယ္ေတာ့မွ မ၀တ္။ ၀ံသာႏုေခတ္ ဘုတလင္တစ္၀ိုက္တြင္ ၀ံသာႏုဆရာေတာ္ ဦးသကၠံသတို႔ ၾကီးစိုးတုန္းကလည္း အေမသည္ ဖ်င္ပင္နီကို မ၀တ္။ ေနာက္ တုိ႔ဗမာအစည္းအရုံးေခတ္ ကၽြန္ေတာ္ သခင္ျဖစ္ေတာ့လည္း အေမကား ဖ်င္ပင္နီ အက်ႌ မ၀တ္၊ ပိတ္ပါးကိုသာ ၀တ္၏။
‘ဖ်င္ပင္နီအက်ႌ ၀တ္ပါ အေမရယ္’
ဟု ကၽြန္ေတာ္က တုိက္တြန္းေလရာ ‘ငါ့သတ္ပစ္ဆိုဦး၊ ဖ်င္ပင္နီအက်ႌ မ၀တ္ဘူး။ ထူလဗ်စ္ၾကီး၊ အိုက္ကလည္း အိုက္ႏွင့္၊ တြက္ေခ်လည္း မကိုက္ဘူး’ ဟု ျပန္ေျဖရာ ကၽြန္ေတာ္ အ႐ွဳံးေပးရပါသည္။ အေမသည္ ကၽြန္ေတာ္ သခင္လက္သစ္ ကေလးအား လက္လုပ္ငန္းသည္ စက္လုပ္ငန္းကို မျပဳိင္ႏိုင္။ ေခတ္ေဟာင္းသည္ ေခတ္သစ္ကို မျပိဳင္ႏိုင္ဟူေသာ သေဘာတရားကို လက္ေတြ႕ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ၏။
မုံရြာႏွင့္ ဘုတလင္မွာ (၂၁) မိုင္သာ ေ၀းလ်က္ ငါးမူး ခရီးစရိတ္ကုန္လွ်င္ ေရာက္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္၍ မုံရြာသြားတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္အေမမွာ မ်က္ရည္စကေလးမ်ားႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္ကိုသာ ေတြ႕ရ၏။ ေက်ာင္းပိတ္၍ အခ်ိန္တန္လို႔ ျပန္မေရာက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အေမသည္ တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ စိတ္ေကာက္ေလ့ ရွိပါသည္။
တစ္ခါတုန္းက မုံရြာျမိဳ႕ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္း ၉ တန္းတြင္ သင္ၾကားေနစဥ္ ေက်ာင္းပိိတ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်က္ခ်င္း မျပန္ႏိုင္ပါ။ ၈ တန္း ဆရာတစ္ေယာက္က တာ၀န္ေပးသျဖင့္ သူ႔အတန္းက အေျဖစာအုပ္မ်ား ကူညီစစ္ေဆးေနရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ဦးခ်စ္ဖို႔၏ ဘတ္စ္ကားၾကီး စီးျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနေလျပီ။ မန္က်ည္းပင္ႏွင့္ အုန္းပင္ ထိပ္ဖ်ားမ်ား၀ယ္ ပက္ဖ်န္းေနေသာ ေနျခည္မ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ ထြက္ခြာရင္း အလြမ္းသယ္ေနသည့္အလား တင့္ဆန္းသာယာျခင္းကို ေဆာင္ေနၾကပါသည္။
အိမ္ေရွ႕တြင္ ဘက္စ္ကားရပ္ျပီး ဦးခ်စ္ဖို႔က ‘ေဟ့ မယ္ျမင့္၊ နင့္သား ပါလာသေဟ့’ ဟု ေခၚလုိက္သည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္လွည့္၍ ‘မင္းအေမက ေန႔စဥ္ ထြက္ေမွ်ာ္ေနတယ္ကြ’ ဟု ေျပာပါသည္။ အေမကား ခပ္ေသာ့ေသာ့ ထြက္လာသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကား မၾကည္သာပါ။ အထုပ္မ်ားကို ဆဲြငင္ကာ ယူသြား၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမူ စကားလည္း မေျပာ။ ၾကည့္လည္း မၾကည့္ပါ။
အေမသည္ အိမ္ထဲတြင္ အထုပ္မ်ားထားခဲ့ျပီး မီးဖိုသို႔ သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား အေမ့ျဖစ္အင္ကို နားလည္ျပီး ျဖစ္သည္။ အေမသည္ မီးဖိုနားထိုင္ျပီး အိုးတစ္အုိးကို တည္ေန၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ မီးဖိုနားမွာ ထိုင္လုိက္သည္။ အေမ့မ်က္ႏွာကို ျပဳံးၾကည့္ေသာအခါ၀ယ္ အေမက မ်က္ႏွာလဲႊလိုက္သည္။ မီးဖိုေပၚက အိုးမွာ ႏြားႏို႔အိုးျဖစ္၍ ေမႊရန္ အေၾကာင္းမရွိေသာ္လည္း ေယာက္မၾကီးႏွင့္ ေမႊေန၏။ အေမ့မ်က္စိမ်ားတြင္ မ်က္ရည္စကေလးမ်ား ေ၀့ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းပိတ္ပိတ္ခ်င္း ျပန္မေရာက္ႏိုင္ရသည့္အေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ ရွင္းျပ၏။ အေမက မၾကားသလို လုပ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေၾကာင္း၊ ေတာ္လို႔သာ ဆရာေတြက ဒီလိုတာ၀န္မ်ား ေပးျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာဥာဏ္၏ ဗမာစာသင္ေက်ာင္းတုန္းက ၄ တန္းေရာက္ေတာ့ ၃ တန္းဆရာ မလာသျဖင့္ ၃ တန္းဆင္းျပရပုံပါ ျပန္လွန္၍ အေမ့အား ႏွစ္သိမ့္ေက်ေအးေစပါသည္။ အေမက မၾကားသလို လုပ္ေနသည္။ ႏြားႏို႔က်က္ျပီျဖစ္၍ ပန္းကန္တစ္ခုထဲ ေလာင္းထည့္သည္။ အေမ စိတ္ေျပပုံ မရသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ အားေပ်ာ့သြားပါျပီ။
‘အမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းေျပးယင္ စိတ္ေကာက္ႏိုင္တယ္၊ အခု ဘာလို႔ စိတ္ေကာက္သလဲ’ ဟု ေၾကကဲြသံႏွင့္ ေမးလိုက္ေလသည္။
အေမက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ ႏြားႏို႔ပန္းကန္ ခ်ေပးျပီး
‘ေရာ့ ေသာက္’ ဟု ဆိုပါသည္။ ၎ေနာက္ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ စမ္းေရလို ၾကည္လင္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား လျပည့္၀န္းၾကီးလို ျပဳံး၍ ၾကည့္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို အေမ့အား ဖက္ခ်င္၏။ နမ္းခ်င္၏။ အေမ့ရင္ခြင္၀ယ္ ရင္ေငြ႕လႈံလို၏။
‘ကဲ ခၽြတ္စမ္း၊ အေပၚအက်ႌႏွင့္ ဦးထုပ္၊ အုိက္ကလည္း အုိက္သနဲ႔’
သို႔ကလုိ အေမေျပာမွ အေပၚအက်ႌႏွင့္ ဦးထုပ္ကို ခၽြတ္ရန္ သတိရပါေတာ့၏။ ဦးထုပ္ခၽြတ္လိုက္ေတာ့ ဗိုလ္ေက မရွိေတာ့သျဖင့္ အစေသာ္ အေမ အံ့အားသင့္သြားသည္။ ေနာက္ တဟားဟား ရယ္ေနပါသည္။
ထိုႏွစ္က သာယာ၀တီ အေရးေတာ္ပုံအျပီး တုိ႔ဗမာသခင္ အုံၾကြမႈၾကီး စတင္ေပါက္ပြားပါသည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ သခင္ဗစိန္တို႔ ေခါင္းတုံးရိတ္ျခင္း၊ စီးကရက္ျဖတ္ျခင္း၊ အမ်ဳိးသားေရး လႈံေဆာ္ျခင္း ျပဳၾကေလရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသို႔ ဂယက္ရိုက္လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုးတန္းသားတို႔သည္ ေနရာတကာမွာ ထူးခၽြန္သည္။ ေဘာလုံးအေကာင္းဆုံး ခ်င္းမင္းၾကီးသား ေမာင္ခ်င္ေပါမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အတန္းသား ျဖစ္၏။ အဂၤလိပ္စာမွာ သိန္းတင္ (ညိဳျမ)ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆယ္တန္းသားေတြထက္ သာသည္ဟု အသိအမွတ္ျပဳၾက၏။ အတြက္အခ်က္ အကၡရာသခ်ၤာ စသည္တုိ႔တြင္ ၉ တန္းႏွင့္ ၁၀ တန္း ေပါင္း၍ ေမးေသာ ေမးခြန္းကို ၉ တန္းသား ကၽြန္ေတာ္က ပထမဆုံး အေျဖမွန္ ေပးႏိုင္၏။ ေက်ာင္း ကြန္ဆာ့တြင္ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္လမ္းေရး၍ သိန္းတင္ (ညိဳျမ)က မင္းသားရူး ဇာတ္ဦးစီးလုပ္၏။ ထိုအခါ ေပၚေပါက္လာေသာ တုိ႔ဗမာသခင္ အုံၾကြမႈတြင္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၉ တန္းကပင္ ေခါင္းတုံးရိတ္ျခင္းျဖင့္ စၾကေလ၏။ အတန္းထဲမွာ ေခါင္းတုံး စတင္ရိတ္သူမွာ သိန္းတင္ (ညိဳျမ) ျဖစ္ေပ၏။
အေမကား ေခါင္းတုံးကို ဖ်င္ပင္နီကဲ့သို႔ပင္ အားမေပးပါ။ ‘ေခါင္းတုံးၾကီးႏွင့္ အရုပ္ဆုိးပါတယ္’ ဟု ေျပာေလသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေမကား ေခတ္ပညာမတတ္ေသာ္လည္း ေခတ္ကို မလြန္ဆန္၊ ေခတ္အၾကိဳက္လိုက္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ေခါင္းတုံးရိတ္ျခင္းမွာ အမ်ဳိးသားစိတ္၏ ဆႏၵျပင္းျပျခင္းမွတစ္ပါး၊ အျခားအဓိပၸါယ္ မရွိပါ။ ေခါင္းတုံးရိတ္ျခင္းမွာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ေဟာင္းျမင္းလ်က္ မထိေရာက္ေသာ လက္နက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္ႏွင့္ အတူတူပင္ ျဖစ္ပါသည္။
သားႏွင့္ ခဲြရတိုင္း အေမ့မွာ မခ်ိတင္ကဲ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ျဖစ္ရရွာသည္။ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသြားေတာ့ အေမ မီးရထားလိုက္ပို႔သည္ကို အမွတ္ရေသးသည္။ အေမ့မွာ တမာပင္ကေလးမွီလ်က္ ညွဳိးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာငယ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ေနပါသည္။ ရထားလူက်ပ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ျပတင္းေပါက္၀ တည့္တည့္တြင္ ေနရာမရ ျဖစ္ေပရာ အေမ့အား မ်က္ႏွာကို ျပည့္၀စြာ မျပႏိုင္ေလပါ။ အေမကား အားမလုိ အားမရ ျဖစ္ေန၏။ တစ္ခါတစ္ခါ ျပတင္း ၂-ခုၾကားက တုိင္ကြယ္ေနသျဖင့္ အေမသည္ ေခါင္းငဲ့လိုက္၊ ကိုယ္ညႊတ္လိုက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ျပည့္၀စြာ ျမင္ရရန္ အားထုတ္၍ ၾကည့္ရွာပါသည္။
ကာလကတၱားသို႔ ေက်ာင္းသြားေနျခင္းကို စစခ်င္း အိမ္က မသိ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ ကၽြန္ေတာ္ စရိတ္ရွာျပီး ဇြတ္သြားေနျခင္း ျဖစ္၏။ ကာလကတၱားမွ ေနျပီး စာေရးအေၾကာင္းၾကားလိုက္ေတာ့ အေမ့မွာ သည္ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာ သြားေနရပါမည္လားဟု လြမ္းေဆြးျခင္း ၾကီးစြာျဖစ္ျပီး မစားႏိုင္၊ မေသာက္ႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနဟု သိရပါသည္။ ‘အတင္းျပန္ေခၚရမယ္’ ဟု ဆိုလ်က္ လြမ္းဖ်ားပင္ ဖ်ားေသးရာ အေဖ့မွာ အေတာ္ တရားခ်ယူရသည္ဟု သိရပါသည္။ ကာလကတၱားက ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ခဏျပန္လာရာ အေမ့မွာ ေပ်ာ္၍မဆုံး၊ ခ်စ္၍မဆုံး ျဖစ္ေနရွာသည္။ ထိုအခ်ိန္က အေဖႏွင့္ အေမမွာ ဆားလင္းၾကီးသို႔ ေျပာင္းေနၾကရပါသည္။ ကာလကတၱားျပန္ရန္ ဆားလင္းၾကီးမွ ထြက္ေသာအခါ ဘတ္စ္ကားသို႔ အေမလိုက္ပို႔သည္။ ကားေပၚက ကၽြန္ေတာ့္အား ကားေအာက္က အေမက မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ စိုက္ၾကည့္ေနစဥ္ ကားစက္ႏိႈး၍ ထြက္ပါသည္။ ထိုအခါ အေမမွာ သူ႔ကိုယ္သူ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ကားေနာက္က အေျပးကေလးလိုက္၍ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကိုပင္ စို္က္လ်က္ ၾကည့္ျမဲ ၾကည့္ေနပါေသးသည္။ သို႔ေသာ္ ဘက္စ္ကားသည္ အေမ မမီေအာင္ ေျပးေလျပီ။
သည္လို အေမ ကားေနာက္က အေျပးကေလးလိုက္ၾကည့္ပုံကို ကာလကတၱား တကၠသိုလ္မွ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာ ေဒါက္တာဘရူး၀ါးအား ေျပာျပေလရာ ‘မင္းကေကာ မ်က္ရည္က်ေသးသလား’ လို႔ ေမး၏။ ‘ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မက်ဘူး’ ဟု ဆိုရာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ျပီး ‘မင္းလိုေကာင္မ်ဳိး သည္လို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ အေမနဲ႔ မထိုက္တန္ဘူး’ ဟု မွတ္ခ်က္ခ်ပါသည္။
ဟုိတုန္းက မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိ၍ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခ်င္ရင္ အေဖ၊ အေမ မခ်စ္ႏိုင္ဟူေသာ ၾကမ္းတမ္းေသာ အယူအဆမ်ား ရွိခဲ့ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ အေမေသသြားရင္ ေအးမယ္၊ သံေယာဇဥ္ကင္းျပီး ကၽြတ္ကၽြတ္လြတ္လြတ္ ထင္ရာလုပ္ႏိုင္မယ္ စသည္ျဖင့္ မိုက္မဲစြာပင္ ေတြးမိခဲ့ေသးသည္။ ခုေတာ့ အေမ ေသျပီးပါျပီ။ အလာေကာင္းေသာ္လည္း အခါေႏွာင္းေနျပီဆိုသလို ျဖစ္ရပါျပီ။ ခုေတာ့ အေမ့ကို အခ်စ္မပ်က္ဘဲ အမ်ဳိးကို ခ်စ္ႏိုင္သည္။ သားေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရင္၊ ျပည္သူျပည္သားေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပည္သူျပည္သားေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ျခင္းျဖင့္ အေကာင္းဆုံး သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟူေသာ အသိဥာဏ္မ်ား ၀င္လ်က္ရွိပါျပီ။ ခ်စ္စရာ အေမကား မရွိေတာ့ပါ။
အေဖမွာ ေျမတိုင္းစာေရးျဖစ္၍ လယ္၀န္ဗ်ဴရိုကရက္၏ မာန္မဲျခင္းခံရပါသည္။ လယ္၀န္မင္းမ်ားအား ေကၽြးရေမြးရ ဧည့္ခံရရုံမက ရွိလည္းခိုး ဘုရားလည္း ထူးရပါသည္။ အေဖမွာ ထိုသို႔ေသာ ေအာက္က်မႈမ်ားကို အေတာ္ မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္၏။ တစ္ခါတုန္းက ‘ဒီတစ္ခါ လယ္၀န္ ငါ့ကို ၾကိမ္းေမာင္းရင္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ေဆာ္မယ္’ ဆိုျပီး သံတုတ္ၾကီးတစ္ခု အဆင္သင့္ လုပ္ထားပါေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ လယ္၀န္ကို အထင္ၾကီးျပီး အရြယ္ေရာက္လာသူမ်ား ျဖစ္၏။ တစ္ခါက သားရိုးကုန္းရြာတြင္ေနစဥ္ အဂၤလိပ္ လယ္၀န္တစ္ေယာက္ လာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ေက်ာင္းမေနရရန္ ငိုေကာင္းတုန္းအရြယ္ ျဖစ္၏။ လယ္၀န္မွာ အဂၤလိပ္ျဖစ္သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အရာရာ ဆန္းၾကယ္ေန၏။ သူ ဖိနပ္တေဒါက္ေဒါက္ႏွင့္ ေလွ်ာက္ရန္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေကာ္ေဇာငွား၍ ခင္းေပးရ၏။ အိပ္သာသတ္သတ္ လုပ္ေပးရ၏။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လယ္၀န္မ်ား၏ ေခ်းမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ရမည္ဟု ယူဆျပီး၊ သူယိုသြားေသာေခ်းကို သြားၾကည့္မိေသး၏။ ဤမွ် ကၽြန္ေတာ့္အေဖ၏ ဘ၀ ေအာက္က်ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အေဖ့မွာ ထြက္ေပါက္မရွိ။ ထြက္ေပါက္အေနႏွင့္ ကုန္ကူးသည္။ ကုန္မျမတ္သည့္အျပင္ ခ်စ္တီးေၾကြးတင္ျပီး ခ်စ္တီးအား ေနအိမ္ကို အပ္ရပါသည္။ ရွိေသာ ေျမကေလးမ်ားကုိလည္း ေရာင္းပစ္ရပါေသးသည္။ အျခားထြက္ေပါက္တစ္ခုကား ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ အေဖသည္ သူတို႔ကုိယ္တုိင္ မစားရက္ မေသာက္ရက္ စီးပြားရွာျပီး ကၽြန္ေတာ့္အား ေက်ာင္းထားျခင္းမွာ လယ္၀န္ျဖစ္ေစရန္ ျဖစ္၏။ ဘီေအေအာင္ျပီးေသာအခါ လယ္၀န္ထက္ၾကီးေစရန္ အိုင္စီအက္(စ္) ၀င္ေစခ်င္၏။ ကာလကတၱား၌ အမ္-ေအ-ဘီအယ္လ္ တက္ေသာအခါ ၀တ္လုံျဖစ္ေစလို၏။
ဘီေအေအာင္ျပီး သခင္ဗစိန္၊ သခင္ဗေသာင္းႏွင့္ တဲြမိျပီး တို႔ဗမာအစည္းအရုံး ပထမအၾကိမ္ (ေရနံေခ်ာင္း) ညီလာခံ က်င္းပေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ တဲြဖက္အတြင္းေရးမွဴး အျဖစ္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္အေဖမွာ ေယာက်ာ္းတန္မဲ့ ခ်

အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္

Published by မြန္ ပ်ိဳေခ်ာ · 10 mins ·

· အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္…?
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ကြ်န္မနယူးဇီလန္ သြားတုန္းက ခရီးအတူသြား ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က အခုလို႔ ေမးခဲ့တယ္။
“လူတစ္ေယာက္က အျခားလူတစ္ေယာက္ကို ေပးႏိုင္တဲ့ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္က ဘာလဲ”

ဒီေမးခြန္းကို ကြ်န္မသေဘာက်လို႔ ကြ်န္မနဲ႔သိတဲ့ လူအခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ အေျဖေတြအမ်ားၾကီးထဲက တစ္ခ်ဳိ႕အေျဖဟာ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းေနတယ္။ ဥပမာ “သစၥာ၊ ခ်ီးက်ဴးစကား၊ ဂတိ၊ အၾကင္နာ၊ ဗဟုသုတ၊ ေလးစားမႈ၊ ခြင့္လြတ္မႈ၊ အခ်စ္၊ ဂ႐ုစိုက္မႈ.... ” စတာေတြျဖစ္တယ္။ အေျဖေတြထဲက ကြ်န္မကို ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလး ေျဖခဲ့တဲ့ “အခ်ိန္” ဆိုတဲ့အေျဖကုိ အခုထက္ထိ ကြ်န္မ အမွတ္ရေနမိတယ္။

ခ်စ္သူနဲ႔ကဲြစ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို စိတ္ေျပေအာင္ ကြ်န္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ အျပင္ေခၚထုတ္ျပီး လည္ပတ္စားေသာက္ၾကတယ္။ တစ္ပတ္ေနျပီးေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္က သူ႔ကို “နင္စိတ္ေျပေအာင္ လည္ပတ္စားေသာက္ခဲ့တဲ့ billေတြအားလံုး အဲဒီလူကို ပို႔ေပးလိုက္၊ ပိုက္ဆံကို သူ႐ွင္းပါေစ”လို႔ စေနာက္လိုက္တယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“လမ္းခဲြခေလ”

“ဟင္း....သူေလ်ာ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ငါ့ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္၊ တန္ဖိုးအ႐ွိဆံုး အခ်ိန္ေတြကိုေတာင္ သူ႔ကိုေပးခဲ့တာပဲ။ သူေလ်ာ္ႏိိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး” လို႔ သူက ျပန္ေျဖ႐ွာတယ္။

(၂)
ေန႔တိုင္း အခ်ိန္ေတြကို အလုပ္မွာပဲ ျမဳပ္ႏွံထားျပီး အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အရြယ္လြန္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို သူ႔အိမ္က စိတ္ပူစျပဳလာတယ္။ သူ႔အတြက္ သင့္ေတာ္မယ့္ မိန္းကေလးကို လိုက္႐ွာ၊ လိုက္စပ္ေပးနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကတယ္။ “ဘယ္လိုမိန္းကေလးမ်ဳိးကို ၾကိဳက္လဲ၊ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ တစ္ခုခုကို ေျပာမွ လူေတြက နင့္အတြက္ ႐ွာေပးရ အဆင္ေျပမွာေပါ့” လို႔ သူ႔ကို ကြ်န္မေမးေတာ့...
“သူ႔အတြက္ ငါ့အခ်ိန္ေတြကိုေပးႏိုင္မယ့္ မိန္းကေလးကိုပဲ ငါလိုခ်င္တယ္” လို႔ သူက ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။

(၃)
အခ်စ္ေၾကာင့္ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ အၾကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ေပမယ့္ မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ စိတ္ျပတင္းေပါက္ကို မဖြင့္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အခ်စ္သစ္ မ႐ွာႏိုင္ခဲ့ဘူး။ လူေတြက သူ႔ကိုထားသြားခဲ့သူကို မေမ့ႏိုင္လို႔၊ ေစာင့္ေနေသးတယ္လို႔ ထင္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူ သူ႔ကိုျပန္ဆက္ဖို႔ ထပ္ၾကိဳးစားခ်ိန္မွာ သူျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။

“သူ႔ကို ကြ်န္မ ေမ့မရလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္မႏွေျမာတာက ဟိုးအရင္သူနဲ႔အတူ ႐ွိခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိး ကြ်န္မတို႔အတြက္ ထပ္႐ွိလာႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး”

(၄)
“အဆံုးမဲ့ အခ်ိန္နယ္ပယ္တြင္းမွာ ေစာတယ္၊ ေနာက္က်တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ အခ်ိန္မီ ေရာက္လာတာပဲရွိတယ္”

ေစာေစာမုန္းတဲ့ အမုန္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္က်မွ မုန္းတဲ့ အမုန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ အမုန္းဆိုတာ စိတ္ညစ္၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမုန္းကို ဥေပကၡာ ျပဳလိုက္တာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။
မွန္တဲ့အခ်ိန္မွာေတြ႔တဲ့ အခ်စ္ရဲ႕႐ုပ္ပံုကမွ လွပသတဲ့။ (right time, right person)
မွန္တဲ့အခ်ိန္မွာ မွားတဲ့အခ်စ္နဲ႔ ေတြ႔ရင္ ခံစားရတယ္။ (right time, wrong person)
မွားတဲ့အခ်ိန္မွာ မွန္တဲ့အခ်စ္နဲ႔ေတြ႔ရင္ ၀မ္းနည္းရတယ္။ (wrong time, right person)
ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ေပးႏိုင္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို႐ွာယူပါ။
သူ႔အခ်ိန္ေတြ ကိုယ့္အတြက္ေပးႏိုင္မယ့္ လူတစ္ေယာက္ကို ႐ွာယူပါ။
ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ ေပးႏိုင္တဲ့ လူကိုတန္ဖိုးထားပါ။
အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္ဆိုတာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူအတြက္ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြကို ေပးႏိုင္တာပဲျဖစ္တယ္။

သြားအတူ၊ လာအတူ၊ စားအတူ၊ အတူေဆြးေႏြးတယ္၊ အတူဆိုညည္းတယ္၊ အတူကဗ်ာစပ္ၾကတယ္၊ အတူကာရံေတြညႇိၾကတယ္... အတူ..... အတူ.... တစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ “အေပ်ာ္”ဆိုတာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။
တကယ္လို႔ ကြ်န္မကို “အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္က ဘာလဲလို႔” ေမးခဲ့ရင္ “အခ်ိန္” လို႔ပဲ ကြ်န္မေျဖမိမွာပါ။

ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်စ္ေန၊ ခံစားေနပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေလးစားျမတ္ႏိုးေနပါေစ... အဲဒီအခ်စ္၊ ျမတ္ႏိုးမႈေတြက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အနားမွာေနခြင့္ရတဲ့ “အခ်ိန္” န႔ဲ မႏိႈင္းသာပါဘူး။

ခ်စ္သူတိုင္းအေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္ကိုတန္ဖိုးထားပါ။ အေကာင္းဆံုးဘာသာျပန္လက္ေဆာင္ပါ။
အားလံုးကိုခင္မင္ေလးစားလ်က္
ေရႊအိမ္စည္

အခုရွုပ္မွေနာင္ရွင္း

အခုရွုပ္မွေနာင္ရွင္း
=============
ကၽြန္ေတာ္ ၾကံ.ခိုင္ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီထဲသို.၀င္ေတာ.မည္ ။
ဘယ္သူေတြဘာထင္ထင္ ကၽြန္ေတာ္၀င္မည္ ။ ဒီေခတ္မွာနိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုေတာ.ေနာက္ခံရွိထားမွျဖစ္မည္ ။ သူမ်ားေတြ၀င္ေသာပါတီထဲသို.လည္း အုတ္အေရာေရာေက်ာက္အေရာေရာ သူမ်ားလုပ္တိုင္းလိုက္လုပ္ကာ ေရာတိေရာရာ မလုပ္ခ်င္ ။ ကိုယ္ထင္တာ
ကိုယ္လုပ္တာကၽြန္ေတာ္.၀ါသနာျဖစ္သည္ ။ ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရး
ပါတီ ကိုကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သည္ ။ ယခင္ပါတီဥကၠဌဦးသိန္းစိန္သည္ လာဘ္မစားဘူးဟု
နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ Mr. Clean ျဖစ္သည္ ။ ယခုပါတီဥကၠဌျဖစ္သူ၊
သူရဦးေရႊမန္းသည္ တိုင္းျပည္ေကာင္းေအာင္လုပ္နိုင္မည္.သူတစ္ဦးျဖစ္သည္ ဟု
ကၽြန္ေတာ္ယံုသည္ ။ ထို.ေႀကာင္.ပါတီသို.ကၽြန္ေတာ္၀င္မည္ ။သို.ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဥာဏ္ရည္နံုနဲ.သူျဖစ္သည္ ။ ၾကံ.ခိုင္ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီနွင္.ပါတ္သက္လာလ်င္ ကၽြန္ေတာ္
မရွင္းလင္းေသာ ၊ မည္သို.မ်ွမစဥ္းစားတတ္ေသာ ကိစၥေလးအနည္းငယ္ရွိသည္ ။
ေမးခြန္းအနည္းငယ္ရွိသည္ ။

ခုရွုပ္မွေနာင္ရွင္းဆိုသလိုထိုကိစၥမ်ားကိုသက္ဆိုင္ရာပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားမွကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္နားလည္လာေအာင္ ရွင္းျပနိုင္ပါက အလြန္ေက်းဇူးတင္မိေပမည္ ။ ရွင္းျပမည္ဟုလည္းယံုၾကည္ေမ်ွာ္လင္.ပါသည္ ။ ထိုအခါကၽြန္ေတာ္သည္ ပါတီထဲသို.
၀င္ရန္သာရွိပါေတာ.သည္ ။
ပထမအခ်က္အေနျဖင္.ကၽြန္ေတာ္ေမးလိုသည္မွာ ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.
ဖြံ.ျဖိဳးေရးအသင္း နွင္.ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီသည္ အတူတူ
ပဲလားဟူေသာေမးခြန္းျဖစ္ပါသည္ ။အဘယ္.ေၾကာင္.ဆိုေသာ္ ျပည္ေထာင္စု
ႀကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးအသင္းသည္ အစိုးရပိုင္အသင္းၾကီးျဖစ္ခဲ့သည္ ။ အစိုးရပိုင္အသင္းျဖစ္စဥ္က အသင္းပိုင္ရံုးခန္းမ်ား၏ ေျမေနရာနွင္. အေဆာက္အဦ အားလံုးသည္ နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေငြျဖင္.တည္ေဆာက္ထားေသာ ရံုးခန္းမ်ား
ၿဖစ္သည္ ။ ထိုသို. နိုင္ငံေတာ္ပိုင္ေျမနွင္.ရံုးမ်ားသည္ အသင္းၾကီးအျဖစ္မွ နိုင္ငံေရး
ပါတီတစ္ခုအျဖစ္သို.ေျပာင္းလဲလိုက္ေသာအခါ နိုင္ငံေတာ္ပိုင္ပစၥည္းမ်ားကို နိုင္ငံေတာ္
သို.ျပန္အပ္ရမည္ျဖစ္သည္ ။ နိုင္ငံေရးပါတီဆိုသည္မွာ နိုင္ငံေတာ္ပိုင္မဟုတ္သျဖင္. ယခင္နိုင္ငံေတာ္ပိုင္အသင္းၾကီး၏ေျမေနရာ ၊ဘ႑ာေငြ ၊အေဆာက္အဦ ၊
လက္က်န္ေငြ ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းစသည္မ်ားကိုတစ္ခုမက်န္ နိုင္ငံေတာ္သို.ျပန္အပ္
ရေပမည္ ။ ျပည္သူတို.၏ ေခၽြးနည္းစာျဖစ္ေသာ နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေငြသည္ ပါတီတစ္ခုအတြက္သံုးလို.ရမရ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္သည္ ။
ထို.ေၾကာင္.ၾကံ.ခိုင္ေရးအသင္းၾကီး၏ေျမမ်ား ၊ တိုက္မ်ား ၊ ရံုးခန္းမ်ား ၊စီးပြားေရး
လုပ္ငန္းမ်ား ကို ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီက မိဘအေမြသားသမီး ဆက္ခံသလို ယူလိုက္ျခင္း
မွာ တည္ဆဲဥပေဒနွင္.ညီမညီ ၊နိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးေကာင္စီ
သည္ ျပည္သူပိုင္ပစၥည္းမ်ားကို နိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုသို.ကိုယ္.သေဘာနွင္.
ကိုယ္ေပးပိုင္ခြင္.ရွိမရွိ ၊ ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီသည္ နိုင္ငံပိုင္ပစၥည္းကိုပါတီအတြက္လႊဲေၿပာင္းရယူပိုင္ခြင္.ရွိမရွိ ကၽြန္ေတာ္သိလိုပါသည္ ။
ဒုတိယသိလိုသည္မွာအသင္းၾကီးကိုစတင္တည္ေထာင္သူ နာယကၾကီးျဖစ္ေသာ အျငိမ္းစားဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရြအေၾကာင္းျဖစ္သည္ ။ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီသည္
ၿပည္ခိုင္ျဖိဳးအသင္းမွဆင္းသက္လာသည္ျဖစ္ရာ အသင္းၾကီး၏မူလစတင္တည္ေထာင္သူ
တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကိုပါတီကရွင္းျပနိုင္လိမ္.မည္ဟုယူဆ၍ ေမးရျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ (ျငိမ္း) ယခုေနေနေသာ အိမ္ေတာ္
ဟုေခၚသည္.ေနျပည္ေတာ္မွ ေျမေနရာနွင္.အေဆာက္အဦသည္ သူေခၽြးနည္းစာျဖင္. လစာ၀င္ေငြထဲမွစုေဆာင္းကာ ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းေလာ ၊ သို.တည္းမဟုတ္ နိုင္ငံေတာ္ပိုင္ဘ႑ာေငြမ်ားျဖင္.ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းေလာမရွင္းသျဖင္.ေမးခ်င္ပါသည္ ။
သူ.ေငြျဖင္.သူေဆာက္လုပ္ထားပါသည္ဟုတစ္ခြန္းေျဖလ်င္ဘာမွေစာဒကတက္၍
ေရွ.ဆက္မေမးေတာ.ပါ ။သို.ေသာ္ နိုင္ငံေတာ္ ဘတ္ဂ်က္ေငြျဖင္.ေဆာက္ထားပါသည္
ဆိုလ်ွင္ မရွင္းတာေလးအနည္းငယ္ရွိပါသည္ ။ နိုင္ငံေတာ္၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္အား
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္ေပးထားေသာအိမ္သည္ သက္ျပည္.ပင္စင္ယူ၍ (အမွန္မွာ သက္ေက်ာ္ပင္စင္ဟုပင္ေျပာရမလိုျဖစ္ေပသည္ ။ စကားခ်ပ္ ။ ) ရာထူးမွအနားယူ
သြားေသာအခါ ထိုအိမ္တြင္ဆက္ေန၍ရမရ သိလိုပါသည္ ။ နိုင္ငံတကာတြင္ အေမရိကန္
သမၼတအဆက္ဆက္သည္ရာထူူးမွ နွစ္ေစ.၍ဆင္းသြားေသာအခါ အိမ္ေပၚ
မွဆင္းေပးရပါသည္ ။ ေနာက္သမၼတေနရန္အိမ္အသစ္ထပ္ေဆာက္ရရိုးထံုးစံမရွိပါ ။ အိမ္ျဖဴေတာ္သည္ ေလးနွစ္တစ္ခါ (သို.မဟုတ္ )ရွစ္နွစ္တစ္ခါ သမၼတမ်ားေျပာင္း
ေနပါသည္ ။ ျဗိတိန္္တြင္လည္း ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္အသစ္တက္လာေသာအခါ
၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသည္ လန္ဒန္ျမိဳ. အမွတ္ (၁၀ ) ေဒါင္းနင္းလမ္းေနအိမ္မွ ထြက္ခြာေပးၾကရစျမဲျဖစ္သည္ ။
ၿမန္မာနိုင္ငံတြင္လည္း တပ္မေတာ္သား၀န္ထမ္းမ်ားသည္ အသက္ (၆၀) ျပည္.၍ပင္စင္
ယူေသာအခါ ရရွိထားေသာ လိုင္းခန္း (သို.မဟုတ္ )အရာရွိအိမ္ယာကို စစ္တပ္သို.
ၿပန္အပ္ရပါသည္ ။ က.ပ.စ တြင္အလုပ္လုပ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၏မိတ္ေဆြ တပ္မေတာ္သား
တစ္ဦးသည္ ပင္စင္ယူေသာအခါ ေနစရာမရွိေတာ.သျဖင္. သူတို.မိသားစုထဲမွ
တစ္ေယာက္ကို အလုပ္ထဲတြင္ျပန္သြင္းထားျပီးမွ ထိုအိမ္ယာကိုျပန္ေနခြင္.ျပဳရန္
ေလ်ွာက္လႊာတစ္ခါျပန္တင္ကာ ေဘာင္၀င္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ရပါသည္ ။
အျခား အရပ္ဘက္၀န္ထမ္းမ်ားလည္းထိုနည္းနွင္နွင္ျဖစ္ပါသည္ ။ ၀န္ထမ္းဘ၀က
ရခဲ.ေသာအိမ္သည္ ပင္စင္ယူေသာအခါ အျပီးအပုိင္ရလိုက္သည္ဟူ၍လည္းမၾကားဖူးပါ ။ ထို.ေၾကာင္.တပ္ခ်ဳပ္ၾကီး( ေဟာင္း)၏အိမ္သည္ ကိုယ္ပိုင္အိမ္လား ၊နိုင္ငံေတာ္ပိုင္
အိမ္လားသိလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။
ဒုတိယတစ္ခ်က္သိလိုသည္မွာ ပင္စင္လစာကိစၥျဖစ္ပါသည္ ။ ၂၀၁၁ ခုနွစ္ မတ္လ (၃၁)
ရက္ေန. မွစ၍ ပင္စင္ဦးစီးဌာနမွစ၍ ခံစားခြင္.ျပဳလိုက္သည္. ပင္စင္လစာေငြမ်ားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ (ျငိမ္း) ၏ပင္စင္လစာ မွာတစ္လလ်င္ က်ပ္ သိန္း(၁၀၀) ၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေမာင္ေအး (ျငိမ္း) မွာတစ္လလ်င္ က်ပ္သိန္း (၈၀) ခံစားခြင္.
ရွိသည္ဟုဆို၏ ။ ၂၀၀၈ ဖြဲ.စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အခန္း(၃) ပုဒ္မ (၅၈)တြင္ နိုင္ငံေတာ္
သမၼတသည္ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာနိုင္ငံေတာ္ တစ္၀န္းလံုးတြင္ နိုင္ငံသား
အားလံုး၏ အထြတ္အထိပ္ေနရာရရွိသည္ ဟုေဖာ္ျပပါရွိ၏ ။ ထိုသို.ဆိုလ်င္ ဖြဲ.စည္းပံု
ဥပေဒအရ နိုင္ငံေတာ္၏အထြတ္အထိပ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုေသာ သမၼတဦးသိန္းစိန္က
လုပ္ခလစာ တစ္လလ်င္ သိန္း (၅၀ )ပဲရေနပါလ်က္ အထြတ္အထိပ္မဟုတ္
ေတာ.ေသာပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္၏ပင္စင္လစာေငြမွာ အထြတ္အထိပ္ထက္ နွစ္ဆမ်ား
ေနသည္မွာ ဖြဲ.စည္းပံုအေျခခံဥပေဒနွင္.ညီညြတ္ျခင္းရွိမရွိ ၊ဖြဲ.စည္းပံုအေျခခံ
ဥပေဒကိုခ်ိဳးေဖာက္ရာေရာက္မေရာက္ သိရွိလိုပါသည္ခင္ဗ်ား ။
တစ္ဖန္နိုင္ငံေရးဆုေငြ ( အရပ္အေခါ ္ဂရယ္ဂ်ဴတီေၾကး )ခ်ီးျမွင္.ရာတြင္လည္း အျငိမ္းစားဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရြ၏ခံစားခြင္.မွာ သိန္းေပါင္း ( ၂၃၀၀ ) ျဖစ္သည္ဟု
သိရပါသည္ ။ထိုကိစၥသည္ေကာလဟလ လားတကယ္လား သိလိုပါသည္ ။
တကယ္ျဖစ္ပါက Gratuity ေၾကး သိန္း (၂၃၀၀ ) ရေအာင္တြက္လိုက္ေသာ တြက္နည္း
စနစ္ကိုသိလိုပါသည္ ။ သာမန္အားျဖင္.၀န္ထမ္းမ်ားအျငိမ္းစားယူေသာအခါ
Gratuity (ေခါ ္) လုပ္သက္ခံစားခြင္. တြက္ခ်က္ေသာ ပံုေသနည္းမွာ ကၽြန္ေတာ္
သိသေလာက္ေအာက္ပါအတိုင္း တစ္နိုင္ငံလံုးတြက္ၾကပါသည္ ။
အျငိမ္းစားမယူမီေနာက္ဆံုးရခဲ.ေသာ လစာ x လုပ္သက္ ÷ ( ၂ ) ျဖစ္ပါသည္ ။
ဤနည္းျဖင္.တြက္ခ်က္ပါက ဗိုလိခ်ုပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊ ၏လုပ္သက္ကို (၄၅ )နွစ္ျဖင္.
စဥ္းစား၍တြက္ခ်က္လ်င္ သူ၏မူရင္းလစာမွာ တစ္လလ်င္သိန္း (၁၀၀ ) ရွိပါမွ
ဂရယ္ဂ်ဴတီေၾကး သိန္း ၂၃၀၀ ခန္. ရေပလိမ္.မည္ ။ ထို.ေၾကာင္.ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီး
သန္းေရႊ ၏မူရင္းလစာမွာ တစ္လသိန္းတစ္ရာလား ၊ထိုသို.သိန္းတစ္ရာလစာရခဲ.လ်င္ ပင္စင္ၾကေတာ. ဘယ္လိုလုပ္ တစ္လ သိန္းတစ္ရာျဖစ္သြားသလဲ မရွင္းေပ ။ ပင္စင္
တြက္နည္းမွာ ေနာက္ဆံုးရလစာကိုလုပ္သက္္နွင္.ေျမွာက္ျပီး တပ္မေတာ္သား
ဆိုလ်င္ (၅၀ )နွင္.စားရပါသည္ ။ အရပ္ဘက္၀န္ထမ္းဆိုလ်င္ ( ၇၀ ) ႏွင္.စားရပါသည္ ။ တစ္လလ်င္ယခင္ကလစာ သိန္း (၁၀၀ ) ရခဲ.လ်င္ေတာ. လုပ္သက္ (၄၅ )နွစ္
ႏွင္.ေျမွာက္ကာ (၅၀ )ႏွင္.စားလိုက္ေသာအခါ သိန္း(၉၀)ရပါသည္ ။တြက္နည္းတြင္
တပ္မေတာ္သားမ်ားအတြက္ မူရင္းလစာနွင္.အတူ အရည္အခ်င္းလစာ ၊ နွစ္တိုး ၊ အိမ္ငွားခမ်ားပါထပ္ထည္.ေလ.ရွိရာ ဤသိန္း(၉၀ ) မွ သိန္း(၁၀၀ )ရသြားသည္
ဆိုလ်င္ ျဖစ္နိုင္ပါသည္ ။
ဆိုလိုသည္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊ ၏ ပင္စင္မယူမီကလစာမွာ တစ္လလ်င္
သိန္း (၁၀၀ )ျဖစ္ခဲ.လ်ွင္ေတာ.ပင္စင္ေၾကး သိန္းတစ္ရာဆိုတာေရာ ၊ လုပ္သက္
ခံစားခြင္. ( Gratuity ) သိန္း (၂၃၀၀ ) ဆိုတာေရာ စာရင္းကိုက္ပါသည္ ။
သို.ေသာ္ ျပသနာမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးတို.ယခင္ကလစာ ဘယ္ေလာက္ယူခဲ.ပါသည္ဟု နိုင္ငံေတာ္ျပည္သူမ်ားကိုတစ္ခါမွ လူရာသြင္း၍မေၾကျငာခဲ.ျခင္းျဖစ္သည္ ။ ထို.ေၾကာင္.ကၽြန္ေတာ္သိလိုသည္မွာျပည္ခိုင္ျဖိဳးအသင္းၾကီး၏မူလတည္ေထာင္သူ
နာယကၾကီး ဦးသန္းေရြ၏ ပင္စင္မယူခင္က ခံစားခဲ.ေသာတရား၀င္လစာသည္ တစ္လလ်င္သိန္း(၁၀၀ )က်ပ္ ဟုတ္မဟုတ္သိလိုပါသည္ ။ မဟုတ္ခဲ.လ်င္ ပင္စင္နွင္. ဂရယ္ဂ်ဴတီေၾကးကိုမည္သည္.တြက္နည္းျဖင္.တြက္လိုက္သလဲဆိုတာသိလိုပါသည္ ။
ဟုတ္ခဲ.လ်င္ လုပ္ခလစာ တစ္လလ်င္က်ပ္ေသာင္းဂဏန္းျဖင္. တစ္နိုင္ငံလံုးနွစ္ေပါင္း
မ်ားစြာ ပင္ပန္းဆင္းရဲေနခ်ိန္တြင္ ဤမ်ွမ်ားေသာလစာကိုမည္သည္.အခ်ိဳးခ်
လစာစနစ္ျဖင္. ရယူခဲ.သလဲသိလိုပါသည္ ။
ေနာက္တစ္ခုသိလိုသည္မွာလည္းျပည္ခိုင္ျဖိဳးဥကၠေဟာင္း နွင္.ဥကၠဌသစ္၏
ပင္စင္လစာအေၾကာင္းျဖစ္သည္ ။ တပ္မေတာ္ပင္စင္လစာအျဖစ္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ
ဥကၠဌေဟာင္း လက္ရွိနိုင္ငံေတာ္သမၼတၾကီးဦးသိန္းစိန္ သည္တစ္လ က်ပ္သိန္း(၅၀ )
ပင္စင္ရသည္ဟုသိရပါသည္။ လက္ရွိပါတီဥကၠဌလည္းျဖစ္ ျပည္ေထာင္စု
လႊတ္ေတာ္နာယကလဲျဖစ္သူ၊ သူရဦးေရႊမန္းသည္လည္းပင္စင္လစာ တစ္လ သိန္း
(၅၀ )ဟုသိရပါသည္ ။ထိုမွတစ္ဖန္ လက္ရွိသမၼတလစာ အျဖစ္ ဦးသိန္းစိန္က တစ္လ
လ်င္ သိန္း(၅၀ ) ၊ဦးေရႊမန္းက ျပည္သူ.လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌရာထူးအတြက္လစာ တစ္လလ်င္ (၃၅)သိန္းရေနျပီျဖစ္သည္ ။ ထိုသို.ဆိုလ်င္ကၽြန္ေတာ္သိလိုသည္မွာ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ ဥကၠဌေဟာင္း နွင္. လက္ရွိဥကၠဌသစ္တို.သည္လက္ရွိရာထူးအတြက္လဲလစာ
ယူသည္ ၊တပ္မေတာ္ပင္စင္အတြက္လဲ သိန္း(၅၀ ) ၊ (၃၅) သိန္းစသည္ျဖင္. နွစ္ျပန္နွစ္လဲ
ယူေနၾကပါသလား ၊ လစာတစ္မ်ိဳးထဲပဲယူပါသလား၊ လစာနွစ္မ်ိဳးကိုတစ္ျပိဳင္တည္း
ရယူခံစားေနၾကပါလ်င္ တိုင္းျပည္ဘ႑ာကိုထိုသို.ရယူခံစားျခင္းမွာ ဖြဲ.စည္းပံုအေျခခံ
ဥပေဒနွင္.ညီညြတ္ပါရဲ.လားဟူ၍ျဖစ္ေပသည္ ။
ေနာက္ထပ္ေမးခြန္းမွာ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္မဲဆြယ္စည္းရံုးစဥ္ကာလနွင္.
သက္ဆိုင္သည္ ။၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္မဲဆြယ္စည္းရံုးေရးလုပ္ငန္းမ်ား
လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ျပည္သူလူထုကို ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီက လမ္းမ်ားခင္းေပးျခင္း
လဲပါ၀င္ပါသည္ ။က်ြန္ေတာ္သိလိုသည္မွာ ထိုသို.မဲဆြယ္စည္းရံုးမွုအျဖစ္ ခင္းေပးေသာ
ကြန္ကရစ္လမ္းမ်ားသည္ နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေငြျဖင္.ခင္းေပးသည္လား ၊ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ၏ ကိုယ္ပိုင္ေငြျဖင္.ခင္းေပးတာလားသိလိုရင္းျဖစ္သည္ ။
နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာျဖင္.ခင္းေပးသည္ဆိုပါက နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာကို နိုင္ငံေရးပါတီ
တစ္ခု၏ မဲဆြယ္စည္းရံုးမွုအတြက္သံုးခြင္.ရွိမရွိသိလိုပါသည္ ။ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ၏ ကိုယ္ပိုင္ရန္ပံုေငြျဖင္. ေစတနာသက္သက္ ခင္းေပးခဲ.သည္ဟုဆိုလ်င္ေက်းဇူး
တင္ပါသည္ ။ တစ္ခုထပ္ေမးခ်င္သည္မွာ ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီ နွင္.ရန္ကုန္ျမိဳ.ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီသည္ ဘိလပ္ေျမဂိုေဒါင္တစ္ခုကို နွစ္ဖြဲ.အတူမ်ွသံုးပါသလား ၊ နွစ္ဖြဲ.ပူးတြဲ၍ပိုင္ဆိုင္ပါသလားဟုသိခ်င္စိတ္လဲျဖစ္မိပါသည္ ။ အဘယ္.ေၾကာင္.ဆိုေသာ္ က်ြန္ေတာ္ေနထိုင္ေသာ ေျမာက္ဥကၠလာပျမိဳ.နယ္ ၊
(ဆ)ရပ္ကြက္ အတြင္းမွလမ္းတစ္လမ္းကို ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီမွ မဲဆြယ္သည္.အေနျဖင္. ကြန္ကရစ္လမ္းခင္းေပးပါသည္။ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီမွခင္းေပးသည္.အတြက္ေက်းဇူး
တုန္.ျပန္ေသာအေနျဖင္.လမ္းထဲမွ လူငယ္မ်ား ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီသို.၀င္ၾကရပါသည္ ။ ပါတီတံဆိပ္ပါေသာ တီရွပ္အက်ီ ၤမ်ား၀တ္ၾကရပါသည္ ။လမ္းခင္းရန္အတြက္
ဘိလပ္ေျမထုတ္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္တို.လမ္းထဲမွ လူ ဆယ္ဦးခန္.သူတို.
ေခၚေသာကားျဖင္.လိုက္သြားရပါသည္ ။ ဘိလပ္ေျမသြားထုတ္ရေသာဂိုေဒါင္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ.ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ မွပိုင္ဆိုင္ေသာ အစိုးရဌာနဆိုင္ရာ
ဂိုေဒါင္ျဖစ္ပါသည္ ။ ထို.ေၾကာင္.ကၽြန္ေတာ္ယေန.အထိမရွင္းသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို.
လမ္းကိုကြန္ကရစ္ ခင္းေပးသူေက်းဇူးရွင္မွာ ရန္ကုန္ျမိဳ.ေတာ္စည္ပင္ လား ၊
ၿပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီလား ဆိုသည္ကိုသဲသဲကြဲကြဲ
မဆံုးျဖတ္တတ္ပါ ။
ေနာက္ထပ္မသဲကြဲေသာအခ်က္တစ္ခုကိုလည္းတစ္လက္စထဲ ေမးပါရေစ ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ဧည္.လမ္းညြန္အျဖစ္ ပုဂံေဒသဘက္သို.သြားေသာအခါ
အညာေဒသ (အထူးသျဖင္.)ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနွင္.ေညာင္ဦးၾကားရြာအခ်ိဳ.
တြင္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးရြာ ဟူေသာ ေက်ာက္စာတိုင္လိုလို ကမၹည္းေမာ္ကြန္းလိုလို ဆိုင္းဘုတ္မ်ားကိုရြာထိပ္ကားလမ္းနေဘးလူျမင္သာေသာေနရာမ်ားတြင္မၾကာခန
ေတြ.ရပါသည္ ။ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးသည္ နိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္အသြင္မကူးေျပာင္းမီ
ၿပည္ခိုင္ျဖိဳးအသင္းၾကီးအျဖစ္ရွိစဥ္က နိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေငြျဖင္. ရြာကိုကူညီခဲ.သျဖင္.
ၿပည္ခိုင္ျဖိဳးရြာဟု ဂုဏ္ေဖာ္ကာ ေက်ာက္တိုင္စိုက္ထူခဲ.ျခင္းျဖစ္မည္ ။
သို.ေသာ္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးသည္ နာမည္ ၊ တံဆိပ္ ၊ ေဆာင္ပုဒ္ မေျပာင္းပဲ ျပည္ခိုင္ျဖိဳး
အမည္ျဖင္.ပင္ နိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ကူးေျပာင္းေရာက္ရွိသြားျပီျဖစ္ရာ အရင္ေခတ္က နိုင္ငံေတာ္ပိုင္ (ျပည္သူ.ေငြ)ျဖင္. ေထာက္ပံ.ကူညီခဲ.ေသာေက်းရြာတစ္ရြာ၏အမည္ကို ယခုအခါနိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္ေနေသာ ပါတီအမည္ျဖင္. ျပည္ခိုင္ျဖိဳးရြာဟု ေၾကာ္ျငာ ဆိုင္းဘုတ္ေရးထိုးထားျခင္းမွာ နိုင္ငံေတာ္ေငြျဖင္. ပါတီအတြက္မဲဆြယ္ေနျခင္း
ၿဖစ္ေသာေၾကာင္. ဤကိစၥသည္ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒျဖင္.ညီညြတ္၏ မညီညြတ္၏ကို သိလိုပါသည္ ။
ေနာက္ဆံုးအေနျဖင္.ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠဌ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးတင္ေအး
(ျငိမ္း) အေၾကာင္းကိုေမးျမန္းလိုပါသည္ ။ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္း ဦးတင္ေအး
သည္ မူလက ျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီ ၀င္တစ္ေယာက္သာမက ပါတီထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္တစ္ဦျဖစ္ပါသည္ ။၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္မႏၱေလးတိုင္း
တံတားဦးျမိဳ.နယ္ ၊ ျပည္သူ.လႊတ္ေတာ္မဲဆႏၵနယ္တြင္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီကို
ကိုယ္စားျပဳ၍ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္အေရြးခံခဲ.သူျဖစ္ပါသည္ ။ လြွတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ျပီး
ကာမွ သမၼတၾကီးတာ၀န္ေပးခန္.အပ္၍ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠဌျဖစ္လာသူ
ၿဖစ္သည္ ။
ကၽြန္ေတာ္သိလိုသည္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠဌ ဦးတင္ေအးသည္ ယခု
လက္ရွိတြင္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ၀င္ျဖစ္ေနေသးပါသလား ၊ ပါတီမွတရား၀င္နွုတ္္ထြက္
လိုက္ျပီလား သိလိုပါသည္ ။ပါတီ၀င္ျဖစ္ေနေသးလ်င္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဥကၠ
ရာထူးယူထားသူသည္ နိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုခု၏ ပါတီ၀င္ ျဖစ္ေန၍ရမရ သိလိုပါသည္ ။ ပါတီမွနုတ္ထြက္ျပီးျဖစ္သည္ဟုဆိုလ်င္ သမၼတၾကီးဦးသိန္းစိန္သည္ျပည္တြင္းျပည္ပ ခရီးစဥ္မ်ားတြင္ ဦးတင္ေအးကိုမၾကာခနေခၚယူလိုက္ပါေစျခင္းသည္ ၾကံ.ခိုင္ေရးပါတီ၀င္
အခ်င္းခ်င္းမို.ေခၚသြားသည္လား ၊ တပ္မေတာ္ D.S.A အပါတ္စဥ္ (၉) ေက်ာင္းဆင္း
ဘက္ခ်င္းမို.မ်က္နွာသာေပးကာေခါ ္သြားသည္လားသိလိုပါသည္ ။
ထိုသို.တစ္ပါတီထဲမွတက္လာသူ သမၼတနွင္. ေရြးေကာက္ပြဲ ဒိုင္လူၾကီးလုပ္မည္.
သူတို.ရင္းနွီးလြန္းေနျခင္းသည္ ေနာင္ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားတြင္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ
အသာစီးရေစရန္အားသာခ်က္ျဖစ္မျဖစ္ သိလိုပါသည္ ။တစ္ဖန္ဦးတင္ေအးက ၂၀၁၂ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ မဲဆြယ္စည္းရံုးစဥ္ကာလမ်ားတြင္ အတိုက္အခံပါတီၾကီး
တစ္ခုမွပါတီ၀င္အခ်ိဳ.သည္ၾကယ္ငါးပြင္.အလံမ်ားကိုကိုင္ေဆာင္ခဲ.ၾကသျဖင္.အလံေတာ္
ဥပေဒအရ အေရးယူ၍ ရသည္ ၊ကန္.ကြက္သူရွိလ်င္အရွံုးေပးပစ္မည္ဟု ပုသိမ္ခရီးစဥ္
တြင္မိန္.ၾကားခဲ.ပါသည္ ။ ထိုအခါသတိရ၍ေမးလိုသည္မွာျပည္ေထာင္စုၾကံခိုင္ေရးနွင္.
ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီညီလာခံၾကီးတြင္တည္ဆဲသံုးေရာင္ၿခယ္နိုင္ငံေတာ္အလံကိုေျပာင္းျပန္
ေဇာက္ထိုး လြွင္.ထူခဲ.ျခင္း ကိုအလံေတာ္ ဥပေဒအရ အေရးယူ၍ ရမရ ၊ ပါတီမွအေရးယူ
ခဲ.ျခင္းရွိမရွိ သိလိုပါသည္ ။
က်ြန္ေတာ္သိလိုေသာအေၾကာင္းအရာ ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါေသးသည္ (ဥပမာ အစိုးရ
အဖြဲ.၀င္နိုင္ငံ.ေခါင္းေဆာင္မ်ားနွင္.လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား ၏ ပိုင္ဆိုင္မွုဓနဥစၥာ
ထုတ္ေဖာ္ေႀကျငာေရးအဆိုကို ဘာေၾကာင္.လြွတ္ေတာ္တြင္ျပည္ခိုင္ျဖိဳးအမတ္မ်ား
ကန္.ကြက္ၾကသည္ ၊ White Card ကိုင္ထားေသာ နိုင္ငံသားမဟုတ္သူဘဂၤလီမ်ား
မဲေပးခြင္. ၊ပါတီေထာင္ခြင္.ျပဳထားျခင္းကို လာမည္.၂၀၁၅ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ဘယ္လို
သေဘာထားသည္ ၊စသည္ျဖင္. ) ။ သို.ေသာ္အလုပ္မအားသည္.ၾကားထဲမွလူၾကီးမ်ား
ေခါင္းေျခာက္မည္စိုးေသာေၾကာင္.ဤမ်ွသာေမးခြန္းေမးလိုက္ပါသည္ ။
တကယ္မရွင္း၍ေမးျခင္းျဖစ္၍ရိုင္းတာပါခဲ.လွ်င္ ခြင္.လြတ္ေစခ်င္ပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္သိလိုသည္မ်ားကိုတိတိက်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္သိရသည္
ႏွင္. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းျပည္ေထာင္စုၾကံ.ခိုင္ေရးနွင္.ဖြံ.ျဖိဳးေရးပါတီသို.
၀င္ပါမည္ ။မိသားစုကိုလည္း၀င္ေစပါမည္ ။အျခားသူမ်ားကိုလည္း၀င္ဖို.တိုက္တြန္း
ပါမည္ ။ ကၽြန္ေတာ္.အတြက္ပါတီ၀င္ေလ်ွာက္လႊာတစ္ေစာင္ခ်န္ထားေပးပါခင္ဗ်ား ။
သရ၀ဏ္(ျပည္)

ေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို ့ဘာေတြလိုမလဲ...??

ေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို ့ဘာေတြလိုမလဲ...?? ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ေအာင္ျမင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို ့စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ မေျပာပေလာက္စရာ ကိစၥအေသးအမႊားေလးေတြက လူတစ္ေယာက္ကို အျမင့္တစ္ေနရာေရာက္ဖို႔ တားဆီးႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆုိရင္ ပညာေရးမွာအားသာတယ္၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဘ၀အက်ိဳးေပးကံေကာင္းၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္က စိတ္ႏွစ္ျပီး ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ အရာရာတုိင္းကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္သူေတြက တျခားသူေတြနဲ႔မတူဘဲ ဘာလို႔ထိပ္ဆံုးေရာက္ေနတာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔မွာ ေအာင္ျမင္ရမယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အဲဒီစိတ္ဓာတ္ကို ကူညီမစေပးမယ့္စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြနဲ႔ အစီအစဥ္တက် ေနထိုင္ၾကလို႔ပါ။
ဘီလီယံနာ သူေဌးေတြၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ေဖာ္ျပမယ့္ ဘ၀ရဲ႕သင္ခန္းစာ၊ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း အားလံုးမဟုတ္ေတာင္ အားလံုးနီးပါး လိုက္နာၾကတာ ေတြ႔ရမွာပါ။
၁။ သူတို႔ေတြက ဇီဇာေၾကာင္တယ္လို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ စည္းစနစ္က်ၾကတယ္။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
သူတို႔ရဲ႕ အိမ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရံုးခန္းထဲမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အရာအားလံုးက ေနရာတက်ရွိေနျပီး ရႈပ္ပြေနတာေတြ ကေမာက္ကမျဖစ္ေနတာေတြကို မေတြ႔ရပါဘူး။ အျမဲလိုလုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနထိုင္ၾကတယ္။ ဒီလိုေသသပ္ျခင္းက သူတို႔ရဲ႕အခ်ိန္ကို တန္ဖိုးထားရာ က်တယ္ေလ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တစ္ခုခုေပ်ာက္လို႔ လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ အခ်ိန္မကုန္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဤေဆာင္းပါးကို ဂႏၲဝင္ မဂၢဇင္းမွ ေရးသားတင္ဆက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
၂။ နဲနဲေျပာ၊ မ်ားမ်ားနားေထာင္
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
သူတို႔ေတြက ကုိယ္ေျပာတာထက္ နားေထာင္တာက ပိုမ်ားပါတယ္။ သူတို႔ေျပာလာရင္လည္း တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ျဖိဳးခြင္းဖို႔သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ တကယ္တန္ဖိုးရွိျပီး အေရးၾကီးတဲ့စကားပဲေျပာၾကပါတယ္။
၃။ သင္ယူႏုိင္စြမ္းရွိၾကျပီး ရရွိလာတဲ့ ဗဟုသုတေတြကိုလည္း လွ်င္ျမန္စြာ အသံုးျပဳပါတယ္။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
စီးပြားေရးမွာ ထိပ္ဆံုးေရာက္ေနတဲ့သူေတြက စီးပြားေရးအေၾကာင္းအားလံုး နားလည္မွာပဲလို႔ ထင္ၾကလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကအခုထိ မနားတမ္းေလ့လာေနဆဲဆိုတာ သြားၾကည့္စရာမလိုေအာင္ ေသခ်ာပါတယ္။ သူတို႔က အျမဲတမ္း ကို္ယ့္အတြက္ အၾကံဥာဏ္ေကာင္းေတြကို ရွာေဖြေနၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဗဟုသုတဆိုတာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ အင္အားတစ္ခုျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
၄။ က်န္းမာတဲ့ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ က်န္းမာေရးလိုက္စားတဲ့ စိတ္ႏွလံုးရွိၾကတယ္။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြက ပံုမွန္ေလ့က်င့္ခန္းေတြလုပ္ၾကတယ္၊ ေရကူးၾကတယ္၊ အာဟာရမွ်တေအာင္စားတယ္၊ သန္႔ရွင္းေရးကိုလည္း ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။ က်န္းမာျခင္းက ခ်မ္းသာျခင္းတစ္ပါးပါပဲဆုိတဲ့ ဆိုရိုးေလးကို လက္ကိုင္က်င့္သံုးၾကလို႔ေပါ့။ သူတို႔ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ စိတ္ က်န္းမာေနျခင္းက သူတို႔ကိုအလုပ္ေတြ ျပီးေျမာက္ဖို႔အတြက္ ပံ့ပိုးေပးတယ္ေလ။
၅။ သူတို႔ကဘယ္ေတာ့မွ တစ္ေယာက္တည္းမလုပ္ၾကဘူး။ ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
အားကစားသမားတစ္ေယာက္က နည္းျပတစ္ေယာက္ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္၊ သရုပ္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ကလည္း ဒါရိုက္တာေကာင္းတစ္ေယာက္ လိုအပ္ပါတယ္၊ ဒီလိုပါပဲ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူတို႔ကလည္း အလုပ္အားလံုးကို တစ္ေယာက္တည္း မလုပ္ပါဘူး။ ကုမၸဏီတစ္ခု သို႔မဟုတ္ အိပ္မက္တစ္ခု ၾကီးထြားလာဖို႔ လူမ်ားမ်ားနဲ႔ ေပါင္းစည္းလုပ္ကိုင္ျခင္းက အလုပ္တြင္က်ယ္ေစတာကို သူတို႔သိလုိ႔ပါပဲ။ သူတို႔ေတြက ဆက္ဆံေရးေတြကို ထိန္းသိမ္းထားၾကတယ္။ သူတို႔လုိခ်င္တာကို ျမန္ျမန္ရႏိုင္ေအာင္ ကူညီေပးမယ့္ အဖြ႔ဲအစည္းေတြကို တည္ေဆာက္ၾကပါတယ္။
၆။ သူတို႔မွာ မနာလိုအားက်ရမယ့္သူေတြရွိမယ့္အစား စံထားတဲ့သူေတြ ရွိၾကပါတယ္။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ သူတို႔ေတြက ေဘးမွာပြင့္ေနတဲ့ပန္းနဲ႔ မယွဥ္ျပိဳင္ဘဲ ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းေလးေတြနဲ႔တူပါတယ္။ သူတို႔ေတြက မနာလိုအားက်ျခင္းကင္းတဲ့ ဘ၀မွာ ေနထိုင္ဖို႔ ေရြးခ်ယ္ပါတယ္။ သူတို႔မွာ စံထားတဲ့သူေတြေတာ့ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္၊ သူတို႔ဦးတည္ခ်က္ကိုက ဘဝမွာ သူတို႔လုိခ်င္တာေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ဖုိ႔ပါပဲ။ အျခားသူေတြပိုင္ဆိုင္ထားတာေတြကို သူတို႔စိတ္ကူးထဲမထည့္ထားၾကပါဘူး။
၇။ မွားယြင္းေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကင္းမဲ့ေသာဘဝထက္ ပိုေကာင္းတယ္လုိ႔ ယူဆၾကတယ္။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
သူတို႔ေတြဆီက သင္ယူသင့္တာကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ဖို႔ ၀န္မေလးတတ္ျခင္းပါပဲ။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့လူေတြအားလံုးက ျပတ္သားၾကပါတယ္။ သူတို႔ခ်မွတ္ထားတဲ့စည္းကမ္းက ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု မခ်ႏိုင္ျဖစ္ေနမယ့္အစား မွားရင္မွား ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္လိုက္တာပါပဲ။
၈။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူေတြက အလြန္အေသးစိတ္တဲ့ စီမံကိန္းခ်မွတ္သူေတြပါ။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
အိမ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရံုးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကႀကီးကေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာလား ??
--------------------------------
ဒီေလာကမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အရာမွန္သမွ်ကို ဒါအေကာင္းပဲ၊ ဒါအဆိုးပဲလို႔
တရားေသ သက္မွတ္လို႔ မရေကာင္းပါဘူး။ တခါတေလမွာ အေကာင္းေတြဆိုၿပီး
ဆုတ္ကိုင္ထားတဲ့ အရာေတြဟာ ကံၾကမၼာ အလွည့္အေျပာင္းေၾကာင့္ အဆိုးေတြ
ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္။
ကံေကာင္းတာေတြ ႀကံဳလာတုိင္းမွာ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ခံစားလိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္
အတင္းအက်ပ္ႀကီး ဖက္တြယ္ မထားပါနဲ႔။ အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာ
ႀကံဳႀကိဳက္ခြင့္ရတဲ့ ဆုလဒ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ခံယူလိုက္ပါ။
အဆိုးေတြ ႀကံဳလာခဲ့ရင္ေကာ။ သိပ္၀မ္းနည္း ပူေဆြးမေနပါနဲ႔။ အျပစ္ဒဏ္
ခ်မွတ္ခံေနရတယ္လို႔ ယူဆေနမယ့္အစား ေလာကဓံကို ခံႏုိင္ဖုိ႔ စခန္းသြင္း
ေလ့က်င့္ေနတယ္လို႔ မွတ္ယူလိုက္ပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ အဲ့ဒီေလာက္ႀကီး
မဆိုး႐ြားဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီလို ခံယူႏုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ အမ်ားႀကီး ေပါ႔ပါးလြတ္လပ္ေနပါလိမ့္မယ္။ စနစ္တက်လုပ္တတ္ၾကတယ္။ ဒိုင္ယာရီေတြ၊ စားရင္းေတြ၊ အခ်ိန္ဇယားေတြနဲ႔ တိတိက်က် ေရးမွတ္တယ္၊ သူတို႔ပန္းတိုင္သို႔မဟုတ္ တေန႔တာအလုပ္ျပီးဆံုးေအာင္ျမင္ေအာင္ အရာရာတိုင္းကို သတိရွိရွိကိုင္တြယ္ထားၾကတယ္။
၉။ သူတို႔လုိခ်င္တာတစ္ခုကို အားၾကိဳးမာန္တက္ ဆြတ္ခူးရယူႏိုင္သူေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
သူတို႔ေတြက အလုပ္လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကစားပြဲတစ္ခုကစားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားကုန္စိုက္ထုတ္ျပီးလုပ္တတ္ၾကတယ္။ “လုပ္မယ့္လုပ္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္လုပ္” ဆိုတဲ့ဆိုရိုးအတိုင္းေနထိုင္သူေတြပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေအာင္ျမင္သူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူတို႔အဆင္ေျပေနတဲ့ေနရာကေန ျမင့္တင္ေပးႏိုင္မယ့္ နည္းျပေတြ၊ ဆရာသမားေတြ ၀ိုင္းရံေနတာပါ။ အဆင္ေျပတဲ့ comfort zone မွ လြတ္ထြက္ရုန္းကန္ႏိုင္ျခင္းကသာလွ်င္ ေအာင္ျမင္မႈရႏိုင္မယ္ဆိုတာ သိထားၾကတယ္ေလ။
၁၀။ တျခားသူေတြရဲ႕သူတို႔အေပၚထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ဂရုမစိုက္တတ္ၾကဘူး။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ေအာင္ျမင္သူေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။ သူတို႔ထည့္တြက္တဲ့ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုမႈက ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေ၀ဖန္ေျပာဆိုျခင္းပါပဲ။ ဒါကို ေမာက္မာတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။ သူတို႔ေတြကိုက ၾကမ္းတမ္းျပင္းထန္တဲ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေ၀ဖန္တတ္တဲ့ ေ၀ဖန္ေရးသမားေတြျဖစ္လို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေ၀ဖန္ခ်က္ေတြၾကားမွာ သူတို႔လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလဲသြားမွာကိုေတာ့ ခြင့္မျပဳၾကပါဘူး။
၁၁။ ျခင္းတစ္ျခင္းထဲမွာပဲ ၾကက္ဥေတြအားလံုးကို မထည့္ၾကပါဘူး။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ေအာင္ျမင္သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ ဘဝစည္းမ်ဥ္းတစ္ခုကေတာ့ ျမစ္ရဲ႕အတိမ္အနက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလံုးနဲ႔ မစမ္းသပ္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြက စြန္႔စားလုပ္ေဆာင္သူေတြေတာ့ ဟုတ္ၾကပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ စြန္႔စားလုိက္ရမယ့္အရာေတြကိုေတာ့ အရင္ခ်ိန္ဆတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔အလုပ္ေတြကို ျဖန္႔က်က္ထားျပီး တစ္ခုမွာရႈံးႏွိမ့္ရင္ လံုး၀က်ရႈံးမသြားေအာင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတတ္ၾကတယ္။
၁၂။ ရိုးသားျခင္းကိုတန္ဖိုးထားတတ္ေပမယ့္ သူတပါးဆီက ရိုးသားျခင္းကို မေမွ်ာ္လင့္ၾကဘူး။
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားသူေတြက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ရိုးသားၾကေပမယ့္ လူတိုင္းကိုေတာ့ ရိုးသားတယ္လို႔မယူဆပါဘူး။ အမွန္တကယ္ ရိုးသားတဲ့သူ ေတြ႔ရင္လည္း ရိုေသေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကုိယ္သူတို႔ထက္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုၾကည္ၾကပါဘူး။ ဒါကလည္း ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတဲ့ လူ႔သဘာ၀တစ္ခုပဲေလ။
spectrum.myanmar
Shwe Eaim Si Shwe Aeim Si

အခ်စ္၊လက္ထပ္ျခင္း၊တိတ္တိတ္ပုန္း၊ဘ၀ဆိုတာဘာလဲ?

အခ်စ္၊လက္ထပ္ျခင္း၊တိတ္တိတ္ပုန္း၊ဘ၀ဆိုတာဘာလဲ?
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
တစ္ေန႔မွာ “ပေလတို” က ဆရာျဖစ္သူ “ဆိုကေရတီး” ကို “အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”လို႔ ေမးသတဲ့။
ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို ဂ်ံဳခင္းထဲ ေနာက္ျပန္မလွည့္တမ္း တစ္ေခါက္သြားေစျပီးသြားရာ
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ “အေကာင္းဆံုး၊ အၾကီးဆံုး ဂ်ံဳႏွံတစ္ခု”ကို ခူးေစခဲ့တယ္။
ဆရာခိုင္းတာ အရမ္းလြယ္တယ္ထင္တဲ့ ပေလတိုက ကိုယ့္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ဂ်ဳံခင္းထဲ၀င္ခဲ့တယ္
။ေန႔တစ္၀က္ကုန္တဲ့အထိ သူဟာ ဂ်ံဳခင္းထဲမွာပဲ ရွိေနခဲ့ျပီးေနာက္ဆံုးမွာလက္ဗလာနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။
ဆိုကေရတီးေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ “အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္တဲ့ ဂ်ံဳႏွံကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမဲ့
တစ္ႏွံပဲခူးရမယ္ဆိုေတာ့ အေကာင္းဆံုးမွ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ ထင္ျပီး မခူးခဲ့ဘဲဒီထက္ေကာင္းတဲ့
အႏွံ႐ွိဦးမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ယာခင္းအဆံုးထိ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့မွလက္ထဲမွာ ဘာမွမပါခဲ့မွန္း
သတိထားမိေတာ့တယ္” လို႔ ေျပာေတာ့ဆိုကေရတီးက“အဲဒါ..အခ်စ္” လို႔ ေျပာျပခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆရာဆိုကေရတီးကို “လက္ထပ္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲ”လို႔ ေမးျပန္သတဲ့။
ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို ထင္း႐ူးေတာထဲ ေနာက္ျပန္မလွည့္တမ္း တစ္ေခါက္သြားေစျပီးသြားရာ
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ခရစ္စမတ္အတြက္ အသံုးျပဳဖို႔“အေကာင္းဆံုး ထင္း႐ူးပင္ တစ္ပင္”ကို ယူေစခဲ့တယ္။
သခၤန္းစာ တစ္ခါရခဲ့ဖူးတဲ့ ပေလတိုက ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔
ထင္း႐ူးေတာထဲ ၀င္ခဲ့တယ္။ေန႔တစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ အရြက္က်ဳိးတိုက်ဲတဲ့၊ပင္စည္ေျဖာင့္တယ္လို႔
ေျပာႏိုင္တဲ့ထင္း႐ူးပင္တစ္ပင္ကိုႏြမ္းနယ္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ သူထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။
“ဒါက အေကာင္းဆံုး ထင္း႐ူးပင္လား” လို႔ ဆုိကေရတီးက ေမးေတာ့“တစ္ပင္ပဲ ယူရမယ္ဆိုလို
႔
အေကာင္းဆံုးကိုေတြ႔လိုေတြ႔ျငား လိုက္ရွာရင္းမဆိုးဘူးလို႔ထင္တဲ့ အပင္ကိုေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ
အခ်ိန္ေရာ၊ အင္အားပါကုန္ခမ္းေနတာကို သတိျပဳလိုက္မိတယ္။ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးလား ဘာလား
ဆိုတာ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ ယူျပန္လာခဲ့တာပါ” လို႔ ေျပာေတာ့ဆိုကေရတီးက “အဲဒါ လက္ထပ္ျခင္း”
လို႔ ေျပာျပခဲ့တယ္။
တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆရာဆိုကေရတီးကို “တိတ္တိတ္ပုန္း”ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးျပန္သတဲ့။ဒီတစ္ခါ
ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို ေတာထဲတစ္ေခါက္ လမ္းေလွ်ာက္ေစခဲ့တယ္။ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ ေ
ခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္လို႔ရျပီးသြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ “အလွဆံုး ပန္းတစ္ပြင့္ “ကို ယူခိုင္းေစခဲ့တယ္။
ဒီတစ္ခါလည္း ပေလတိုကယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။(၂)နာရီ နီးပါးၾကာေတာ့ စိတ္မသက္မသာနဲ႔
အေရာင္စံုျပီး အနည္းငယ္ ညႇိဳးႏြမ္းေနတဲ့ပန္းတစ္ပြင့္ကို ယူေဆာင္ခဲ့တယ္။“ဒါက အလွဆံုး ပန္းလား” လို႔
ဆိုကေရတီးက ေမးေတာ့“၂နာရီနီးပါး ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာေတာ့ အလွဆံုးလို႔ ထင္ရတဲ့ ဒီပန္းကို
ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ျပီးခူးလာခဲ့တယ္။အျပန္လမ္းမွာ ပန္းက တေျဖးေျဖး ညႇိဳးႏြမ္းသြားခဲ့တယ္” လို႔ေျပာေတာ့
ဆိုကေရတီးက “အဲတာ တိတ္တိတ္ပုန္း” လို႔ ဆိုတယ္။

တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆိုကေရတီးကို "ဘ၀"ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးျပန္သတဲ့။ဆိုကေရတီးက
အထက္ကအတိုင္း ပေလတိုကို ေတာထဲတစ္ေခါက္လမ္းေလွ်ာက္ေစခဲ့တယ္။ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ
ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္လို႔ရျပီးသြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ “အလွဆံုး ပန္းတစ္ပြင့္ “ကို
ယူခိုင္းေစခဲ့တယ္။သခၤန္းစာရထားဖူးေတာ့ ပေလတိုက သတိရွိရွိနဲ႔ ထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။သံုးရက္
သံုးညလြန္ေျမာက္တဲ့အထိ ပေလတို ျပန္မလာလို႔ ဆိုကေရတီးက လိုက္ရွာေတာ့ေတာအုပ္တစ္ေနရာမွာ
ပေလတို တဲထိုးျပီး ေနေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။“အလွဆံုးပန္းကို ရွာေတြ႔ျပီလား” လို႔ ေမးေတာ့ပေလတိုက
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ထိုးျပျပီး“ဒီတစ္ပြင့္ကို အလွဆံုးလို႔ ဆိုႏိုင္မလား” လို႔ ေမးတယ္။“ဒါဆို ဘာလို႔ ခူးမျပန္လာတာလဲ”
“ကြ်န္ေတာ္ ခူးလိုက္ရင္ ပန္းက ႏြမ္းသြားေတာ့မယ္။ကြ်န္ေတာ္မခူးရင္လဲ သူႏြမ္းသြားမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ လွလွပပ ဖူးပြင့္ေနတာကို ၾကည့္ျပီးသူညႇိဳးႏြမ္းသြားမွ ေနာက္တစ္ပြင့္ကို ကြ်န္ေတာ္ထပ္ရွာေတာ့မယ္။
ဒါ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ပန္းထဲကအလွဆံုး ဒုတိယပန္းတစ္ပြင့္ပါပဲ"
”“အင္း.. ဘ၀ရဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို မင္းနားလည္ခဲ့ျပီပဲ” လို႔ ဆုိကေရတီးက ပေလတိုကို ေျပာခဲ့တယ္။
Yin Nyine Nway@ http://www.mandalaygazette.com/

အသဲကဲြေတာင္ထိပ္ေပၚက သူရဲေကာင္းပုံျပင္

အသဲကဲြေတာင္ထိပ္ေပၚက သူရဲေကာင္းပုံျပင္
=============================
တရုပ္ျပည္တေနရာမွာ အသဲကြဲေတာင္ထိပ္လို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္တန္းတစ္တခုရွိပါတယ္။
အဲ့ဒီေတာင္တန္းရဲ့ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ေတာင္တန္းႀကီးဟာဆိုရင္ ေတာင္ထိပ္ကေန ေအာက္ေျခေရာက္တဲ့အထိ ဓါးနဲ႔ခြဲထားသလို ႏွစ္ျခမ္းကြဲေနပါတယ္။
အဲဒီလို ပိုင္းျခားထားတဲ့ အပိုင္းႏွစ္ပိုင္းဟာ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ (၁ဝ)မီတာေလာက္ ေဝးပါတယ္။
ကြဲကြာေနတဲ့ ေအာက္ေျခေနရာမွာေတာ့ အင္မတန္မွေရစီးတန္တဲ့ စမ္းေခ်ာင္းက ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာင္တန္းေပၚမွာေတာ့ ေတာင္ဆိတ္ေတြ က်က္စား ေနထိုင္ၾကတဲ့ေနရာေလးျဖစ္ပါတယ္။
ေတာင္ဆိတ္မ်ားဟာ ရိုးရုိးေတာင္ဆိတ္ထက္ အေကာင္အားျဖင့္ ႀကီးမာၿပီး အထီးေရာ အမပါ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးနဲ႔ ဦးဂ်ိဳပါ ရွိၾကပါတယ္။
အထူးျခားဆုံးကေတာ့ ခုန္တဲ့ေနရာမွာ အင္မတန္ေတာ္တဲ့ သတၱဝါ ျဖစ္ပါတယ္။

သူတို႔ေတြဟာ (၆)မီတာထိေအာင္ ခုန္ႏိုင္ပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး သူခုန္လို႔ က်တဲ့ေနရာမွာ ေျခစုံရပ္ဖို႔မလိုပဲ ခြာတစ္ခ်က္ခ်ဖို႔ရတာနဲ႔ မနားပဲ ဆက္တိုက္ခုန္ႏိုင္စြမ္းလည္း
ရွိပါတယ္။
ရွားပါးၿပီး ေဆးဖက္ဝင္တဲ့ သတၱဝါမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း မုဆိုးလုပ္သူမ်ားဟာ ခက္ခက္ခဲခဲရွာေဖြ ဖမ္းဆီး
ရပါတယ္။
ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္မ်ားမွာသာ က်က္စားေလ့ရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း ဖမ္းဆီးဖို႔ကိုမဆိုထားနဲ႔ ေတြ႔ရဖို႔
ေတာင္အင္မတန္မွ ခက္ခဲလွပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မုဆိုးတစ္ေယာက္ပါ။
ဒါေၾကာင့္ ခုလိုရွားပါတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ကိုပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးႏိုင္ဖို႔ရန္ အသဲကြဲေတာင္ၾကားကို သြားခဲ့ပါတယ္။
ခက္ခဲစြာနဲ႔ ေတာင္ဆိတ္ေတြရွိရာအသဲကြဲေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ေအာင္တက္လာခဲ့ပါတယ္။
ေတာင္ထိပ္ေရာက္ေတာ့ ေတာင္စြန္းတစ္ေနရာမွာ စုေဝးေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ေတြကို ေတြ႔ရပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ဟာ ေတာင္ဆိတ္ေတြ ထြက္ေပါက္ေနရာေတြ အားလုံကို ပိတ္ဆိုးထားလိုက္ပါတယ္။ ထြက္ေပါက္ဆိုလို႔ ထက္ခ်မ္းကြဲေနတဲ့ ေတာင္တစ္ဖက္ကမ္း သာလွ်င္ရွိပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာင္ဆိတ္ေတြဟာ သူတို႔အသက္အႏၲရယ္ကို ေၾကာက္လန္႔ေနတာေၾကာင့္ ပ်ာယာခက္ေနပါတယ္။ သူတို႔လြတ္ေျမာက္ဖို႔ဆိုတာ တစ္ဖက္ကမ္းျခားေနတဲ့ ေတာင္ေစာင္းတစ္ဖက္တည္းသာလွ်င္ ရွိပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ပစ္ကြင္းထဲေရာက္ေနတဲ့သားေကာင္ကို စိတ္ႀကိဳက္ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးဖို႔ရန္ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာပဲ အ
သက္အႏၱရယ္ကိုေၾကာက္ေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္တစ္ေကာင္ဟာ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရွိရာကို တစ္ရွိန္ထိုးေျပး
ထြက္ဖို႔ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ေသနတ္ေအာက္မွာပဲ အသက္စေတးလိုက္ရပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေကာင္က ေၾကာက္လန္႔စြာနဲ႔ တစ္ဖက္ကမ္းပါးကိုႀကိဳးစားၿပီးခုန္ကူးေပမဲ့ လိုရာခရီးကိုမေရာက္ပဲ ေတာင္
ၾကားကို ျဖတ္စီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို က်ေရာက္ေသဆုံးသြားရပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ေသနတ္ကို ေနာက္ထပ္အသုံးမျပဳမိေအာင္ ဂရုစိုက္ေနရပါေတာ့တယ္။
ေသနတ္သံေၾကာင့္လည္းေတာင္ဆိတ္ေတြဟာပိုၿပီးပ်ာယာခတ္ေနပါေတာ့တယ္။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္နဲ႔ ေတာင္တစ္ဖက္ကမ္းကိုသာခုန္ကူးမယ္ဆိုရင္ စမ္းေခ်ာင္းထဲေမွ်ာပါၿပီး ဆုံးရႈံးကုန္မွာကို ကၽြန္
ေတာ္တို႔ မလိုလားပါဘူး။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲထဲမွ တစ္ဖြဲကို ေတာင္ေျခကို ျပန္ဆင္းခိုင္းၿပီး စမ္းေခ်ာင္းတစ္ေနရာမွာ စမ္းေခ်ာင္းထဲ
ေသဆုံးေမ်ာပါလာတဲ့ အေကာင္ေတြကို ဆည္ယူႏိုင္ဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။
သူတို႔အဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ အခ်က္ေပးလိုက္ဖို႔နဲ႔ သူတို႔အခ်က္ေပးခ်ိန္က်မွ စတင္ပစ္ခတ္ၾကဖို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကပါတယ္။
ေတာင္ေျခကို ျပန္ဆင္းသြားတဲ့ အဖြဲ႕ရဲ့ အခ်က္ေပးသံကို ေစာင့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႕ဟာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အျဖစ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ပ်ာယာခက္ေနတဲ့ မ်ားစြာေသာ ေတာင္ဆိတ္ေတြထဲမွာ တည္ျငိမ္စြာနဲ႔ရပ္ေနတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးတစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ပါလို႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေဘးနားမွာရွိေနတဲ့ အေဖာ္က "ဆရာ ဟိုမွာၾကည့္ပါအုံး"..။
တစ္ျခားေကာင္ေတြနဲ႔မတူပဲ ဟိုတစ္ဖက္ကမ္းကိုတည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးတစ္ေကာင္
က ထူးျခားလွခ်ည္လားလို႔ ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဒါဟာ ေတာင္ ဆိတ္ေတြရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္မွန္းသိလိုက္ပါၿပီ။
မၾကာခင္မွာပဲ အဲ့ဒီေတာင္ဆိတ္က တစ္ခ်က္ေအာ္ လိုက္ တယ္ ဆိုရင္ပဲခုနက ေယာက္ယက္ခက္ေနတဲ့ ေတာင္
ဆိတ္ေတြဟာ ၿငိမ္သက္သြားပါေတာ့တယ္။
ေတာင္ဆိတ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ ေတာင္ဆိတ္ေတြရဲ့ အလယ္မွာ ဝင္ရပ္ၿပီး ေနာက္ထပ္ အသံတစ္ခ်က္ ထပ္ေပး လိုက္ခ်ိန္ မွာေတာ့ သူတို႔တစ္ေတြဟာ အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႕ကြဲထြက္သြားတာကို ထူးဆန္းစြာေတြ႕ လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဒီထက္အံၾသဖုိ႔ ေကာင္းတာက တစ္ဖက္က အဖြဲဟာ အသက္ႀကီးတဲ့မ်ိဳးဆက္ေဟာင္း အုပ္စုနဲ႔ တစ္ဖက္ မွာေတာ့ အသက္ငယ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ အုပ္စု ျဖစ္ေနတာကိုပါ။

ေနာက္ေတာ့ ေတာင္ဆိတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ အသက္ငယ္တဲ့ အဖြဲ႔ထဲကအေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကို စိုက္ႀကည့္လိုက္
ေတာ့ အဲ့ဒီမ်ိဳးဆက္သစ္ျဖစ္တဲ့အေကာင္ႏွစ္ေကာင္ဟာ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့အုပ္စုဆီ သြားေရာက္ ပူးေပါင္းလိုက္
ပါတယ္။
သေသခ်ာခ်ာ ႀကည့္လိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီႏွစ္ေကာင္ တစ္ဖက္အုပ္စုကို ေရာက္ သြားေတာ့မွ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ဟာ အေကာင္အရည္အတြက္ တူညီသြားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့မွ အုပ္စုႏွစ္စုဟာ တစ္ဖက္ကမ္းကို မ်က္ႏွာမူလွ်က္ ခုန္ကူးဖို႔ အသင္ျ့ဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။

ေခါင္းေဆာင္ဆိတ္မွ အခ်က္ေပးေအာ္လိုက္သံစတယ္ ဆိုရင္ပဲ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဖက္မွ တစ္ေကာင္နဲ႔ မ်ိဳးဆက္သစ္
ဖက္မွ တစ္ေကာင္တြဲၿပီး တရွိန္ထိုးအား စိုက္ခုန္ပါ ေတာ့တယ္ဗ်ာ။
လွ်င္ျမန္တဲ့မ်ိဳးဆက္သစ္က ခုန္ၿပီးလို႔ စကၠန္႔ပိုင္းမွ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းခုန္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ထင္တာက တစ္ေကာင္တည္း ခုန္မခ်ရဲလို႔ ႏွစ္ေကာင္စီတြဲ ခုန္ဆင္းၾကတယ္လို႔ ထင္မိခဲ့တာပါ။
ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေလးကေတာ့ ပထမမ်ိဳးဆက္သစ္အေကာင္ေလးခုန္လို႔ အရွိန္ကုန္ၿပီးျပန္အက်မွာ ေနာက္က
ဆက္တိုက္ခုန္လိုက္လာတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဆိတ္ႀကီးက မ်ိဳးဆက္သစ္ရဲ့ေနာက္ေျခအစုံကို သူ႔ရဲ့ဦးေခါင္းနဲ႔ ခံေပး
လိုက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။

ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆိတ္ငယ္ေလးဟာ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းရဲ့ ဦးေခါင္းကိုေျခစုံကန္ အားၿပဳၿပီး ထပ္ခုန္
လိုက္ေတာ့ သူလိုရာ တစ္ဖက္ကမ္းဆို႔တဲ့ ေနရာသစ္ေလးကိုေရာက္လို႔ သြားပါေတာ့တယ္ဗ်ာ။
မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆိတ္ေလးဟာ သူလိုရာ ခရီးေရာက္သြားလို႔ ဝမ္းသာတဲ့ အသံနဲ႔ ေအာင္ၿပီလို႔ ဟစ္ေအာ္ လိုက္ခ်ိန္မွာ
ေတာ့ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းျဖစ္တဲ့ဆိတ္ႀကီးကေတာ့ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို က်ဆင္းလို႔ ေသပြဲဝင္သြားပါေတာ့
တယ္။
မ်ိဳးဆက္သစ္နဲ႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းတြဲတြဲၿပီး ခုန္လိုက္တုိင္းခုန္လိုက္တုိင္းမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေနရာသစ္ရဖို႔အတြက္ လိုရာပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းဆိတ္ေတြမွာ သူတို႔ဦးေခါင္းကိုလမ္းသဖြယ္အနင္းခံ အကန္ခံရင္း တစ္
ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ မရဏစမ္းေခ်ာင္းထဲ အသက္ေတြကို ေပးဆက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္စမ္းေခ်ာင္းမွာ အေပၚကေနပစ္ခ်လို႔ က်လာမဲ့ဆိတ္ေတြကို ဆည္ယူဖို႔သြားေစာင့္တဲ့အဖြဲ႔က စတင္
ပစ္ခက္ဖုိ႔ရန္ အခ်က္ေပးလုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီဖက္ကမ္းမွာ ေတာင္ဆိတ္ဆိုလို႔ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေတာင္ဆိတ္ႀကီး
တစ္ေကာင္တည္းသာ က်န္ရစ္ေနပါေတာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အံၾသလို႔မွ မဆုံးခင္ ေတာင္ဆိတ္ႀကီးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စိုက္ႀကည့္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို တစ္
လွမ္းခ်င္း လွမ္းလို႔ လာေနခဲ့ပါတယ္။
သူမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ လိုရာပန္းတိုင္ကို ေရာက္သြားလို႔ပဲလား သူနဲ႔တန္းသူ႔မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းေတြ က်ဆုံးသြားလို႔လား
ဆိုတာေတာ့ မသိပါ။
သူဟာ သူ႔သက္ကို အေလးမထားေတာ့ပါ။
သူ႔အတြက္ ေသျခင္းနဲ႔ ရွင္ျခင္းဆိုတာ သူနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့သလိုပါပဲ။

ဒါေပမဲ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ သူမ်က္လုံးေတြနဲ႔ သူသ႑န္မွာေတာ့ ရဲဝ့ံတဲ့ အားမာန္ေတြ အျပည့္နဲ႔ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေသနတ္ခလုတ္ကို ဆြဲဖို႔အင္အား မရွိ႕ေတာ့ပါဖူး။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ဆိတ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို တိုးေဝွ႔ခုန္ေက်ာ္သြားသလား? ကၽြန္ေတာ္တို႔ကပဲ လမ္း
ဖယ္ေပးလိုက္ၾက သလား ဆိုတာကိုေတာင္ မသိလိုက္ေတာ့ပါဘူ။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာျမင္ေနတာက ေတာင္ဆိတ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဖူး။

လူေတြလုပ္ႏိုင္ခဲတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္သြားၾကတဲ့ တကယ္သူရဲေကာင္းေတြပါ။ စမ္းေခ်ာင္းထဲအသက္စေတးလိုက္က်တဲ့ တကယ့္ သူရဲေကာင္းေတြ မ်ိဳးဆက္ သစ္ေတြ ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ မရဏ
လမ္း ခင္းေပးလိုက္ၾကတဲ့ သူရဲေကာင္း... တကယ့္သူရဲေကာင္းႀကီးေတြ ။
ေအာ္...သူတို႔ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္က်တဲ့ အသဲကြဲေတာင္ကမ္းပါးတစ္ေနရာက စမ္းေခ်ာင္း
ထဲမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေနရာသစ္ပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ အသက္ကိုစြန္႔လြတ္သြားၾကတဲ့ တကယ့္သူရဲ
ေကာင္းေတြပါဗ်ာ..... ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူတို႔ကိုဂုဏ္ၿပဳ႕ေသာ အားျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ေတာင္ဆိတ္ေတြကို ဖမ္းဆီး ျခင္း မလုပ္ေတာ ့ပါဘူးလို႔ ခုိင္ခိုင္မာမာပဲ ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွာေတာ့ ဘယ္ေတာင္ဆိတ္ကိုမွ မျမင္ရေတာ့ပါ။ ဒါေပမဲ့ အာရုံထည္းမွာ ျမင္ေနရတာက ...... သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ ရဲဝံ့တဲ့ လုပ္ရပ္ သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ့ ပုံရိပ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။။။။။။

ၾကားခဲ့ဖူးေသာ တရုပ္ သူရဲေကာင္း ပုံျပင္မွ စိတ္ကူးပုံေဖာ္ထားပါသည္၊

ေလးစားလွ်က္...... DaBoeDwe

အပ်ိဳဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ....?

အပ်ိဳဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ....?
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
အပ်ိဳ .......အပ်ိဳဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲ.....၊။

အားလံုးသိႀကမွာပါ...။ အပ်ိဳဆိုတာ အိမ္ေထာင္မရွိေသးတဲ့သူ၊ တရားဝင္ လက္မထပ္ရေသးတဲ့ သူဟာ အပ်ိဳပါပဲ...။ အိမ္ေထာင္မရွိဘူး၊လက္မထပ္ ရေသးဘူးဆိုေပမဲ့ ခ်စ္သူလဲ ရွိခဲ့ ဖူးခ်င္ ရွိခဲ့ဖူးမယ္...။ ခ်စ္သူရွိတယ္ဆို တဲ့ ေနရာမွာေတာင္ သမီးရည္းစား ဆိုတဲ့ အေျခအေနေတြထက္ ေက်ာ္ လြန္ခဲ့ရင္လဲ ေက်ာ္လြန္ခဲ့မယ္...။ဒါကို ကိုယ္တိုင္ကပဲ သိပါလိမ့္မယ္....။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးအျမင္မွာ သူဟာ အပ်ိဳပါပဲ...။ဒါကို အပ်ိဳလို ့ေခၚပါတယ္....။ဒီ အပ်ိဳဆိုတဲ့ စာရင္းထဲမွာ လက္မထပ္ရေသးသည့္ အမ်ိဳးသမီးအားလံုး ပါဝင္ပါတယ္...။

အပ်ိဳစစ္.......

အပ်ိဳစစ္ ဆိုတဲ့ ေနရာမွေတာ့ လက္မထပ္ရေသးသူ အားလံုး မပါဝင္နိုင္ေတာ့ ပါဘူး...။ သူဟာ ခ်စ္သူရွိခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ေပမဲ့ သာမန္သမီးရည္းစား ဆိုတဲ့ အေျခအေနနွင့္သာရွိျပီး လက္ရွိအပ်ိဳရည္ကို ထိန္းသိမ္းထားနိုင္သူ၊ အမွားအယြင္းမရွိသူကို ဆိုလိုပါတယ္...။ ခ်စ္သူနွဳတ္ခမ္း နမ္းဖူးတယ္ ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးေတာ့ရွိနိုင္မွာပါ...။ ဒါေပမဲ့ သူမဟာ ကာမဆႏၵ ေဖာက္ျပား ခဲ့ဖူးျခင္းမရွိသည့္ အတြက္ အပ်ိဳစစ္လို ့ေခၚဆိုနိုင္ပါတယ္...။

အပ်ိဳစင္.......

အပ်ိဳစင္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ အားလံုး မပါဝင္နိုင္ေတာ့ပါဘူး....။ခုလို အေျခအေနမွာ အေတာ္ေလးကို ရွားပါးလာျပီးလို ့လဲ ေျပာလို ့ရပါတယ္...။အပ်ိဳစင္ ဆိုတာဘာလဲ...။ အပ်ိဳစင္ဆိုတာ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့ရင္ ခ်စ္ခဲ့လိမ့္မယ္...။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေယာက်ာၤးမ်ားနွင့္ ထိေတြ ့ခဲ့ဖူးျခင္း မဆိုထားနွင့္ သူမ၏ စိတ္နွလံုးထဲတြင္ပင္ ညစ္ညမ္းေသာ အေတြးအေခၚမရွိ ပကတိ ျဖဴစင္ေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးမ်ားပင္ျဖစ္သည္...။ ယေန ့လို အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမွဳ တိုက္စားခံရသည့္ အေျခအေနတြင္ အေတာ္ေလးကို ရွားပါးခဲ့ျပီး...။

အပ်ိဳစင္မေျပာနွင့္ အပ်ိဳစစ္ ဆိုလွ်င္ေတာင္ ကံေကာင္းတယ္ မွတ္ပါလို ့မ်ား သက္ျပင္းေတြ ရွိဳက္ကုန္ႀကျပီးလား...။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္သိမ္းရမွာ ကိုယ္ကိုတိုင္ရဲ ့ တာဝန္ပါ...။ တျခားသူက မည္မွ်ပင္ ထိန္းသိမ္းေစကာမူ ကိုယ္ကိုတိုင္မွ မထိန္းသိမ္းခဲ့လွ်င္ ဘဝႀကီး ေရစုန္ေမွ်ာျပီးပင္.....။

ဒါေႀကာင့္ ညီမငယ္မ်ား အပ်ိဳစင္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို မပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အပ်ိဳစစ္ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳးကို ကိုင္စြဲထားနိုင္ဖို ့ ႀကိဳးစားေစခ်င္ပါတယ္....။

Ref;from mail

အသည္းေရာင္ “ ဘီ ” ပိုး ကိုယ့္မွာ ရွိေနျပီဆိုရင္

အသည္းေရာင္ “ ဘီ ” ပိုး ကိုယ့္မွာ ရွိေနျပီဆိုရင္
=============================
လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ဆယ္ေရးတစ္ေရး ကုိးေရးတစ္ရာဆိုသလို အေၾကာင္းကံမသင့္လို႕အသည္းေရာင္အသား၀ါ Bပိ္ုးစြဲကပ္ခံရတာမ်ိဳးရွိႏိုင္ပါတယ္။Bပိုးစြဲကပ္ခံရသူဟာလူခ်င္းမတူေတာ႔ဘူးလား၊အိမ္သူအိမ္သားေတြနဲ႔ တစ္သီးတစ္ျခားခြဲေန၊ခြဲစားရေတာ့မွာလား၊Bပိုးဟာေပ်ာက္ကင္းႏုိင္တဲ႔ေရာဂါကိုျဖစ္မွာလားဆိုတာစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ သူေရာကိုယ္ပါ B ပိုးအကူးခံရႏိုင္မယ့္ အလားအလာေတြလည္း ရွိေနၾကတာပါပဲ။ ယခုတစ္ပတ္မွာ မႏၱေလး ျပည္႔သူ႕ေဆးရံုၾကီးက အသည္းအထူးကုသမားေတာ္ၾကီး ေဒါက္တာဦးသံစစ္ MBBS MMedSc ( Int Med) MRCP (UK) (ပါေမာကၡ/ ဌာနမွဴး၊ အသည္းေရာဂါ ပညာဌာန၊ ရန္ကုန္ျပည္႕သူ႕ေဆးရံုၾကီး) ကိုသြားေရာက္ေတြ႕ဆံုျပီး B ပိုးစြဲကပ္မွုနဲ႔ သိသင့္သိထိ္ုက္တာေတြကို ေမးျမန္းပါတယ္။

အသည္းေရာင္ “ဘီ” ပိုးရွိေနတဲ႔လူဟာ ဘယ္လိုေနထိ္ုင္ရမွာလဲဆရာ။ ပထမအခ်က္ကေတာ့ B ပိုးရွိတယ္လို႔ သိလိုက္တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အမ်ားစုက စိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ေသြးစစ္ျပီးမၾကည့္ခင္ အရင့္အရင္ေန႕ေတြတုန္းက က်န္းက်န္းမာမာေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြင္ရြင္ သြားလာစား ေသာက္လို႕ ေနရာကအိပ္မေပ်ာ္စားမ၀င္ အပူသည္လံုးလံုးျဖစ္သြားၾကတယ္။ ငိုလည္းငိုၾကတယ္။ ပူပန္လို႔၊ ငိုလို႕ B ပိုးေပ်ာက္မသြားပါဘူး။ သတိရွိရွိစိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ B ပိုးရွိတဲ႔အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ဖို႕က ပထမဆံုးအေရးၾကီးတဲ႔အခ်က္ပါပဲ။ B ပိုး ရွိတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကမၻာေပၚမွာ သန္း(၃၅၀) နီးပါးေလာက္ရွိတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ဆယ္ေယာက္တစ္ေယာက္နီးပါးရွိေနတာပဲ။ ကိုယ့္လိုပဲ သတိရွိရွိနဲ႔ ဒီအေျခအေနကို ရင္ဆိုင္တဲ႔သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာကို သိရမယ္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကလည္း နားလည္ဖို႕လိုတယ္။ ကိုယ္႔မိတ္ေဆြ B ပိုးရွိတယ္ လို႕ သိတာနဲ႔ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္ ခပ္ခြာခြာ ေနခ်င္ၾကတယ္။ အသားခ်င္းထိေပမယ့္ အတူေနစား အတူေန သြားလို႔ တစ္ေယာက္ကေနတစ္ေယာက္ ကူးစက္တက္တဲ႔ ေရာဂါမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။
သီးသန္႕သံုးရင္ရပါရဲ႕နဲ႕၊ သံုးသင့္ပါလွ်က္နဲ႔ အတူတူေရာသံုးတဲ့ အေလ့အက်င့္ေၾကာင့္ကူးႏုိင္တယ္။ ဥပမာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓါး၊ သြားပြတ္တံ၊ ပြတ္တိုက္တဲ႔အခါ ေသြးစ၊ ေသြးန စြန္းႏုိင္တဲ႔ပစၥည္းေတြေပါ့။ ထမင္းအတူတူစားလို႔ရ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေသာက္ေရခြက္သီးသန္႕၊ ဇြန္းသီးသန္႔ ထားရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ ထပ္မံလိုအပ္တဲ႔ စမ္းသပ္ မႈေလးေတြ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ႔ စမ္းသပ္မႈေလးေတြ လုပ္ဖို႕ေတာ့လိုတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ဆိုရင္ မိမိအိမ္ေထာင္ ဖက္ပါ စစ္ေဆးရမယ္။ ပိုးရွိရင္ ကိုယ့္လိုပဲ ေနထိုင္ဖို႕လိုတယ္။ ခုနကေျပာတဲ႔ သီးသန္႔ အသံုးအေဆာင္ထားတာတို႔၊ ႏွစ္ေယာက္လံုးဒီလိုပဲ အတူတူေနရမွာေပါ့။ ပိ္ုးမရွိရင္ေတာ့ကာကြယ္ေဆးထိုးထားေပါ့။ ကေလးယူမယ္ဆိုရင္ ေမြးၿပီးၿပီး ခ်င္း ကေလးကို ကာကြယ္ေဆးထိုးဖို႔လိုမယ္။ ဆရာ၀န္၊ သြားဆရာ၀န္၊ သူနာျပဳတို႕စတဲ႔ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္ တဲ႔သူေတြကို အသိေပးရမယ္၊ ေျပာျပရမယ္။ ဒါမွလိုအပ္တဲ႔ သတိေလးနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာေပါ့။ မိမိအိမ္သူ အိမ္သားေတြ အားလံုးကိုလည္း စစ္ၾကည္႕ရင္ေကာင္းတယ္။ မရွိရင္ ကာကြယ္ေဆးထိုးေပါ့။

‘ဘီ’ ပိုးေရာဂါရွိေနရင္ အိမ္ေထာင္ျပဳလို႕ရပါသလား။ ရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳလို႔ရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ရည္္ငံထားသူေတြ၊ ရည္ရြယ္ထားသူေတြ စီမံခ်က္ ေလးနဲ႔ လိုက္ျပီး သတိေလးနဲ႔ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ဖို႕ လိုတာေတြရွိတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုေတာ႔ သာမန္အတူေန အတူသြား မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ လိင္ဆက္ဆံတာပါတယ္။ လိင္ဆက္ဆံတာက ပင္မအဓိကက်တဲ႔ ကူးစက္ပံုနည္းလမ္း ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုျပီးသတိထားရမယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်ိန္ ေ၀းေသးတယ္ဆိုရင္ B ပိုး ေရာဂါရွိသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ့္သူ က အခ်ိန္ယူျပီးေတာ့ ကာကြယ္ေဆး (၃) ၾကိမ္ ျပည္႔ေအာင္ထိုးရမယ္။ ျပီးရင္ ကာကြယ္ေဆးေအာင္/ မေအာင္ စစ္ဖို႔ လိုတယ္။ ေအာင္ရင္ လံုျခံဳတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႕ ရက္ပိုင္း၊ လပုိင္းနီးေနရင္ေတာ့ ကာကြယ္ေဆး (၃) ၾကိမ္ကို လျခား ျပီး အရင္ထိုးမယ္။ ကာကြယ္ေဆးေအာင္တဲ႔အခ်ိန္ထိ ကြန္ဒံုးသံုးဖို႔လိုမယ္။ လင္ရယ္၊ မယားရယ္ ျဖစ္ေပမယ့္ သီးသန္႕ အသံုးအေဆာင္ေလးေတြ ထားဖို႕လိုမယ္။

‘ဘီ’ ပိုး ေရာဂါဟာ ေပ်ာက္ကင္းသြားႏိုင္ပါသလား။ ေပ်ာက္ႏုိင္ပါတယ္။ ေပ်ာက္တယ္လို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာက္ႏုိင္တယ္လို႕ ေျပာတာ။ ေရာဂါ တစ္ခုေပ်ာက္တယ္ ဆိုတာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ကိုယ္ခံစြမ္းအား ေရာဂါခုခံႏုိင္တဲ့အားေပၚမွာမူတည္တာ။ တျခားေရာဂါေတြတြဲရွိတယ္/ မရွိဘူး ဆိုတာလည္း မူတည္ေသးတယ္။ လူၾကီးဘ၀မွာ ေရာဂါပိုး၀င္တယ္ဆိုရင္ ၉၀%က အလိုလိုေပ်ာက္တာ။ ဆယ္ေယာက္မွာ ကိုးေယာက္ကအလိုလိုေပ်ာက္တာ။ ေရာဂါခံႏုိင္ရည္စြမ္းရည္အျပည္႔အ၀ မဖြံ႕ျဖိဳးေသးတဲ႔ ကေလးဘ၀မွာ ကူးစက္ရင္ ဆယ္ေယာက္မွာ ခုႏွစ္ေယာက္အလိုလိုေပ်ာက္တယ္။ ေမြးကင္းစမွာ ၀င္ရင္ေတာ့ ဆယ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ပဲေပ်ာက္တယ္။ ေရာဂါေပ်ာက္တဲ႔လူေတြထဲမွာလည္းျမန္ျမန္ေပ်ာက္တဲ႔သူ နဲ႔ ေႏွးေႏွးေပ်ာက္တဲ႔သူ ရွိေသးတယ္။ ေႏွးေႏွးနဲ႔အဆင့္ဆင့္ ေပ်ာက္တဲ႔သူေတြက စိတ္ရွည္သည္းခံေစာင့္ၾကည္႔ဖို႕လိုမယ္။

အခုေပၚေပါက္ေနတဲ႔ေဆးေတြက ‘ဘီး’ ပိုး ေရာဂါ တကယ္ေရာေပ်ာက္ရဲ႕လားဆရာ။ယခုလက္ရွိ သံုးေနတဲ့ေဆးႏွစ္မ်ဳိးက ထိုးေဆးတစ္မ်ိဳး၊ စားေဆးတစ္မ်ိဳးရိွပါတယ္။ ထုိးေဆးတစ္မ်ိဳးက Interferon – 2A , B နဲ႕ စားေဆးတစ္မ်ိဳးက Lamivudine ရွိပါတယ္။ ဒီႏွစ္မ်ိဳးမွာ တစ္မ်ိဳးက ကုိယ္ခံစြမ္းအားကိုျမွင့္တင္ေပးျပီး Lamivudine က virus ပြားတာကုိခ်ေပးတယ္။ ပိုးပြားတာကိုတားထားတာ။ Suppression of viral replication လုိ႔ ေခၚတယ္။ က်န္တဲ့တကယ္ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ရမယ့္အပိုင္းကိုေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ကုိယ္ခံစြမ္းအားက လုပ္ေပးတာ။ ေဆးထုိးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေဆးစားသည္ျဖစ္ေစ လူတစ္ရာမွာ ကုရင္ကိုးဆယ္၊ တစ္ရာေပ်ာက္တဲ့ေဆးေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ လူတစ္ရာမွာကုရင္ သံုးဆယ္၊ ေလးဆယ္မွာသာ Suppression of viral replication ရႏိုင္တာ။

“ဘီၤ”ပိုးေရာဂါရွိသူနဲ႕တစ္ေဆာင္တည္းေနျပီး ေရခ်ိဳးခန္း၊အိမ္သာအတူတူသံုးရင္ကူးႏုိ္င္ပါသလား။ ကူးႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္းအလြန္နည္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေလ့လာမႈမွတ္တမ္းေတြကစိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတယ္ ။ B ပုိး ေရာဂါသယ္ေဆာင္ထားတဲ့ကေလးငယ္ငယ္ေလးရဲဲ႕ ေမြးစားတဲ့မိဘႏွစ္ပါးမွာ ေရာဂါရွိတာကမ်ား တယ္။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္ကိုေမြးစားတဲ့မိဘမွာ သိပ္ျပီးေတာ့ကူးတာမေတြ႕ရဘူး။ ကေလးဆိုတာကေတာ့ တေတြး၊ ႏွပ္တို႔ကို စနစ္တက်သတိထားျပီး စြန္႔ပစ္တာမ်ိဳးမလုပ္ဘူး။ ဒီလုိလုပ္ရေကာင္းမွန္းလည္းမသိဘူး။ ဒီေတာ့ အတူေနတဲ့သူေတြရဲ႕ က်န္းမာေအာင္ေနတဲ့အက်င့္စရုိက္ကလည္းတစ္ဖက္တစ္လမ္းကပါမယ္လုိ႕ ေျပာရမွာေပ့ါ။

မုန္႕ဟင္းခါး၊၀က္သားတုတ္ထုိး၊လက္လုပ္ခ်ဥ္တုိ႕မွ “ဘီ” ေရာဂါရႏိုင္သလား။ ေရာဂါရွိျပီးသားသူ စားရင္ေရာေရာဂါ ပုိဆုိးႏိုင္ပါသလားဆရာ။ B ေရာဂါပုိးဟာမသန္႕ရွင္းတဲ့ေသာက္ေရ၊ မသန္႕ရွင္းတဲ့အစားအေသာက္တုိ႔မွ ပင္မကူးစက္တတ္တဲ့ေရာဂါ မဟုတ္ပါဘူး။ အသည္းေရာင္အသား၀ါ A အမ်ိဳးအစားနဲ႕ E အမ်ိဳးအစားသာ မသန္႕ရွင္းတဲ့အစားအေသာက္နဲ႕ေရ တုိ႕မွ ကူးႏုိင္တာပါ။ B ပိုးရွိသူမွာ မသန္႕ရွင္းတဲ့အစားအေသာက္ေၾကာင့္ A ပိုး၊ E ပုိးတို႕ထပ္၀င္ရင္ ေရာဂါေတြရျပီး ေရာဂါအခံရွိတဲ့လူေတြမွာ ပိုဆုိးသြားႏိုင္တယ္။


“ဘီ” ေရာဂါကာကြယ္ေဆးကေရာ တကယ္တမ္းစိတ္ခ်ရရဲ႕လားသိခ်င္ပါတယ္ဆရာ။ ကာကြယ္ေဆးတစ္ခုဟာ စိတ္ခ်ရတယ္ဆုိတာ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေပၚမွာ မူတည္တယ္။ တစ္အခ်က္က ထိေရာက္မႈရွိရမယ္။ ေရရွည္ကာကြယ္မႈေပးႏိုင္ရမယ္။ ဒုတိယအခ်က္ကဆုိးက်ိဳးအာနိသင္ေတြမရွိရဘူး။ B ေရာဂါကာကြယ္ေဆးက ေဆးညႊန္းျပည့္ေအာင္သံုးၾကိမ္ထုိးရမယ္ဆုိရင္ လူတစ္ရာမွာ ကိုးဆယ္ရွစ္ ေယာက္ အထိကာကြယ္မႈေပးႏိုင္တဲ့ေဆးစြမ္းေကာင္းတစ္လက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေဆးထုိးတဲ့ေနရာမွာနည္းနည္းပါးပါး နာတာကလြဲရင္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ဆုိးက်ိဳးအားနိသင္ ဘာမွမရွိပါဘူး။ ျခံဳျပီးေျပာရရင္ေတာ့ စိတ္ခ်ရပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆး ေအာင္ခ်က္ရာခိုင္ႏႈန္းမ်ားတဲ့အတြက္ ေအာင္/မေအာင္စစ္ဖုိ႕ေတာင္မလုိပါ။ ဒါေပမဲ့ ေရာဂါကူးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းမ်ားသူေတြ ဥပမာ- အိမ္ေထာင္ဖက္မွာ B ပုိးရွိသူ၊ ေသြးနဲ႔ထိေတြ႕ လုပ္ကုိင္ေနရသူမ်ားမွာ ကာကြယ္ေဆးေအာင္/မေအာင္ စိတ္ခ်ရေအာင္ စစ္ေဆးဖုိ႔လိုပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆးကုိ ဘယ္လုိသိုေလွာင္ထား တယ္ဆုိတဲ့အေပၚလည္း စိတ္ခ်ရမႈက မူတည္ပါတယ္။ ထုတ္လုပ္သူက ညႊန္ျပထားတဲ့အတိုင္း အတိအက် သုိေလွာင္ ထားဖုိ႕လုိပါတယ္။ အလြန္ေအးတဲ့၊ အလြန္ပူတဲ့အပူခ်ိန္မွာကာကြယ္ေဆးပ်က္စီးပါတယ္။ တင္ပါးမွာ ထုိးရင္ေဆး သိပ္ မေအာင္တတ္ပါဘူး။

ပထမကာကြယ္ေဆးတစ္လံုးကုိ ထုိးျပီးျပီဆုိတာနဲ႕ စိတ္ခ်ရျပီလား။ ေရာဂါကူးႏိုင္သလားဆရာ။ စိတ္မခ်ရေသးဘူး။ ေရာဂါကူးႏုိင္ပါေသးတယ္။ စိတ္ခ်ရေအာင္ ေဆးညႊန္းအတုိင္းသံုးလံုးျပည့္ေအာင္ ထုိးဖုိ႕ လုိေသးတယ္။ “ဘီ” ပုိးကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးရင္ အျခားအသည္းေရာဂါေတြကိုေရာကာကြယ္ႏိုင္သလား။ အလြန္ေကာင္းတဲ့ေမးခြန္းပါဘဲ။ B ကာကြယ္ေဆးက အသည္းေရာင္အသည္း၀ါ A,B,C,D,E အဓိကငါးမ်ိဳးထဲ မွာ A,C,E ကိုေတာ့ မကာကြယ္ႏိုင္ပါဘူး။ B ပုိးအျပင္ D ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ အသည္းေရာင္အသား၀ါကုိ ကာကြယ္ေပး ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ D ပုိးရဲ႕ ထူးျခားတဲ့လကၡဏာေၾကာင့္ပါဘဲ။ D ပိုးဟာ အျခားအသည္းေရာင္ အသား၀ါပုိးေတြလုိပဲလူကုိဒုကၡေပးတယ္။ B ပိုးနဲ႔တျပိဳင္တည္း ၀င္ေရာက္လာတာျဖစ္ျဖစ္၊နာတာရွည္ B ပုိးေရာဂါသည္ ကုိ ထပ္ဆင့္၀င္ေရာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ B ပိုးရွိမွသာ လူကုိ ဒုကၡေပးႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ B ပိုးကို ကာကြယ္ေဆးနဲ႔ ကာကြယ္ထားႏိုင္ရင္ D ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့အသည္းေရာင္အသား၀ါကုိ ကာကြယ္ျပီးသားျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ B ပိုးနဲ႕ D ပုိးတစ္ျပိဳင္နာက္၀င္ေရာက္မႈ ( Co-infection) ကုိသာ ကာကြယ္ေပးႏိုင္ျပီး B ပုိးရွိျပီးသားလူမ်ား ထပ္ဆင့္၀င္ေရာက္မႈ ( Super infection) ကုိ ကာကြယ္မႈမေပးႏုိင္ပါဘူး။ ကာကြယ္ေဆးနဲ႕ပတ္သက္ျပီး B ကာကြယ္ေဆးက A ပိုးကို မကာကြယ္ႏိုင္ေပမဲ့ A ပိုးအတြက္ သီးသန္႕ ကာကြယ္ေဆးရွိပါတယ္။ C နဲ႕ E ပိုးေတြအတြက္ေတာ့ ကာကြယ္ေဆးမရွိေသးပါဘူး။

“ဘီ” ရွိျပီးသူႏွစ္ေယာက္အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႕ရသလား။ ျပဳရင္ေရာဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္သလဲ၊ ဘာလုပ္သင့္သလဲ။ အိမ္ေထာင္ျပဳလုိ႔ရပါတယ္။ အျခားသိထားသင့္တဲ့အခ်က္ကေလးေတြကို သတိထားေနမယ္ဆုိရင္ B ပုိးမရွိေသးသူေတြလုိပဲ အိမ္ေထာင္ကုိတည္ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွစ္ဦးတည္းမဟုတ္ဘဲ အျခားမိသားစု ၀င္ေတြနဲ႕အတူေနမယ္ဆိုရင္သူတုိ႕ကုိ မကူးစက္ေအာင္ သီးသန္႕အသံုးအေဆာင္ေတြထားတာ၊ B ပိုးမရွိသူေတြအေန နဲ႕ကာကြယ္ေဆးအျပည့္အ၀ထုိးထားတာမ်ိဳးလုပ္ရပါမယ္။ B ပုိးရွိသူအိမ္ေထာင္သည္ႏွစ္ေယာက္တည္း အတူေနျပီး ကေလးယူမယ္ဆုိရင္ကေလးကုိေမြးျပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းကာကြယ္ေဆးထုိးေပးဖုိ႕လုိပါတယ္။ HBsAg ပါတဲ့ကာကြယ္ ေဆး (Vaccine) ေရာ၊ ေသြးရည္ၾကည္ကာကြယ္ေဆး (Hyper immunoglobulin) ႏွစ္မ်ိဳးစလံုး ထုိးေပးရမယ္။ ကေလးကို ခဏခဏ နမ္းတာမ်ိဳးမလုပ္ရင္ေကာင္းမယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ ဆရာ၀န္နဲ႕အစဥ္တစုိက္ေဆးစစ္ဖုိ႕လုိျပီးသင့္ေလ်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဆး ကုသဖုိ႕လုိရင္ေဆးကုသမႈခံယူရမယ္။ ကေလးကို ႏုိ႕ရည္တုိက္ေကၽြးဖုိ႕ကေတာ့ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ဆရာ၀န္နဲ႕တုိင္ပင္ ရမယ္။

ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးဘယ္အခ်ိန္မွာခုခံအားစတင္ရွိလာသလဲဆရာ။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ကာကြယ္ေဆးသံုးလံုးထုိးျပီးသံုးလအၾကာမွာ ပဋိပစၥည္း Anti-HBs တုိင္းၾကည့္ေတာ့ B ပုိးကာကြယ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္မီေရာက္သူ ၉၀% နဲ႕ ၁၀၀% ၾကားမွာရွိတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးအသက္ကိုလုိက္ျပီး၊ ပူးတဲြရွိ ေနတဲ့ေရာဂါကိုလုိက္ျပီး၊ ဗီဇ ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလုိက္ျပီးတုံ႔ျပန္မႈမတူပါဘူး။ တုံ႕ျပန္ခ်ိန္လည္း တူမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေဆးထုိး ျပီးတစ္ရက္၊ႏွစ္ရက္၊တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္၊ တစ္လအခ်ိန္အစဥ္တစုိက္စမ္းသပ္ဖုိ႔မလြယ္လွဘူး။ တတိယေျမာက္ေဆးထုိး ျပီး သံုးလအၾကာမွာေရာဂါကာကြယ္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ေရာက္သူ ၉၀% မွ ၁၀၀% ရွိတယ္လုိ႕ေျပာၾကတယ္။ စမ္းသပ္မႈတစ္ ခုနဲ႕တစ္ခု ေရာဂါကာကြယ္ႏုိင္တဲ့အဆင့္ သတ္မွတ္တာလည္းမတူၾကေတာ့ ရလဒ္ေတြလည္းထပ္တူမက်ပါဘူး။ ကာကြယ္ ေဆး ထုိးျပီး သံုးလအၾကာမွ ၉၀% နဲ႕ ၁၀၀% ၾကားမွာခုခံအား စတင္ပါတယ္။

ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးတဲ့ေနာက္ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာရင္စိတ္ခ်ရျပီလဲဆရာ။ ခုနကေမးတဲ့ေမးခြန္းနဲ႕ထပ္တူက်မယ္ထင္ရေပမယ့္တကယ္ေတာ့မတူပါဘူး။ ပဋိပစၥည္းေပၚတုိင္း ကာကြယ္မႈရတာမဟုတ္ပါဘူး။ပဋိပစၥည္း Anti-HBs လံုေလာက္စြာျမင့္တက္သူေတြမွာ B ပိုးမ၀င္ႏိုင္တဲ့အတြက္ တတိယေျမာက္ ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီး သံုးလအၾကာမွာ စိတ္ခ်လက္ခ်ကာကြယ္ႏိုင္တယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။

“ဘီ” ပုိးကာကြယ္ေဆးကတစ္သက္လံုးကာကြယ္မႈေပးႏုိင္သလား။ ဘယ္ေလာက္အထိ ၾကာရွည္ကာကြယ္ႏုိင္လဲဆရာ။ စနစ္တက်၊ စိစိစစ္စစ္ေျဖရရင္ အင္မတန္အေျဖခက္တဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုပါဘဲ။ ဒီအေျဖကို နားလည္ဖုိ႔အတြက္ B ပုိးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြကို ၾကိဳတင္သိရွိထားဖုိ႔လုိပါတယ္။ B ပုိး၀င္လာျပီး သဘာ၀အေလ်ာက္ B ပုိးကုိ တိုက္ထုတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ B ပုိး၀င္ေရာက္ျပီးတဲ့သူေတြမွာ ပဋိပစၥည္း Anti-HBs ေပၚတဲ့ ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးေအာင္ရင္လည္း ပဋိပစၥည္း Anti-HBs ေပၚတယ္။

ဒါေပမဲ့ဒီႏွစ္ခုကြာတာက သဘာ၀အေလ်ာက္ B ပိုးျပီးသူမွာ Anti-HBs ကစဥ္ဆက္မျပတ္ျမင့္တက္ေနမယ္။ ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးသူေတြမွာေပၚတဲ့ Anti HBs ကစဥ္ဆက္မျပတ္ ျမင့္တက္ေနမွာမဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္ကာလၾကာလာ တာနဲ႕ တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဒုတိယအခ်က္က B ပိုးကာကြယ္ေဆးေအာင္ျပီးတဲ့သူေတြမွာ ပဋိပစၥည္းတျဖည္းျဖည္းနိမ့္က်ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပမယ့္ ခႏၶာကိုယ္က B ပိုးကုိတိုက္ခုိက္ဖုိ႔နည္းစနစ္ကိုမွတ္မိတယ္။ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတယ္။ Booster dose လုိ႔ ေခၚတဲ့ကာကြယ္စြမ္းအင္ ျဖည့္တဲ့ကာကြယ္ေဆးကုိေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ထုိးဖို႔သာလုိတယ္။ ပထမမူလ ကာကြယ္ေဆးထုိးတုန္းကလုိ သံုးလံုးထုိးျပီး သံုးလေစာင့္မွအဆင္သင့္ျဖစ္တာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ Booster dose တစ္လံုးထုိးရုံနဲ႔ ေျခာက္ပတ္ကေနသံုးလအတြင္းမွာအဆင္သင့္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ကံေကာင္းတာက B ပိုးရဲ႕ေရာဂါ၀င္ခ်ိန္မွ ေရာဂါလကၡဏာစတင္တဲ့အခ်ိန္အထိ Incubation period လုိ႕ေခၚတဲ့ ေရာဂါပ်ိဳးရက္က ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ Booster dose ထုိးျပီး အဆင္သင့္ျဖစ္ဖုိ႕ၾကာမယ့္ကာလထက္ေရာဂါပ်ိဳးရက္ကာလက ပုိၾကာ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ Anti-HBs Level အတုိင္းအတာက်သြားတဲ့အထိ၊ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိ B ပိုးကုိ ကာကြယ္ႏုိင္ေသး တယ္။ တတိယအခ်က္ကေတာ့ B ပိုးကာကြယ္ေဆးကို စတင္သံုးစြဲခ်ိန္ကစျပီး ဆယ္ႏွစ္၊ဆယ့္ငါးႏွစ္သာရွိေသး ေတာ့ ဒီထက္ပုိျပီးၾကာၾကာကာကြယ္ႏုိင္မယ္/ မကာကြယ္ႏိုင္ဘူးဆုိတာကို အေျဖယတိျပတ္ေပးဖုိ႔ခက္ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလ့လာမႈအရေတာ့ ကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးေအာင္ရင္ ရာခုိင္ႏွဳန္းျပည့္နီးပါးကာကြယ္မႈရွိတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။
စတုတၱအခ်က္ကေတာ့ B ပုိးနာတာရွည္ျဖစ္မႈဟာ လူၾကီးပုိင္းမွာပိုး၀င္လုိ႔ျဖစ္တဲ့ပံုစံနဲ႕ ေမြးကင္းစတုိ႕၊ ကေလး ဘ၀အရြယ္တုိ႕မွာ ပုိး၀င္လုိ႔ျဖစ္တဲ့ပံုစံမတူဘူး။ လူၾကီးဘ၀မွာပုိး၀င္ရင္ ၉၀% ကအလုိလုိေပ်ာက္တယ္။ ေမြးကင္းစ တုိ႕၊ ကေလးဘ၀တုိ႔မွာစတင္ျပီးပုိး၀င္ရင္ ၁၀%၊၃၀% အသီးသီးေပ်ာက္ၾကတယ္။ အလုိလိုေပ်ာက္တဲ့ရာခုိင္ႏွဳန္းက သိပ္ကြာေနတယ္။ ခုႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားရင္ လူၾကီးပံုစံမ်ိဳး၀င္လာတယ္။ အထက္ကေျပာခဲ့သလို ဆယ္ႏွစ္၊ဆယ့္ငါးႏွစ္ သာ ကာကြယ္ႏိုင္လုိ႕ဆုိဦး၊ ေမြးကင္းစမွာ ကာကြယ္ေဆးစထုိးခဲ့ရင္ ေရာဂါပုိး၀င္ခ်ိန္ပံုစံက လူၾကီးပံုစံျဖစ္သြားမယ္။ အလုိလုိေပ်ာက္ဖုိ႕ အခြင့္အလမ္းသာလာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ B ပိုးကာကြယ္ေဆးဟာၾကာၾကာၾကီး ကာကြယ္ႏုိင္မယ္။ B ပုိးနဲ႔ေတြဖုိ႔အခြင့္အလမ္းမ်ားတဲ့သူေတြမွာ Booster dose မွန္မွန္ထုိးေပးရင္ တစ္သက္လံုးကာကြယ္ႏိုင္မယ္လုိ႕ ယူဆ ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေမြးကင္းစကေလးတုိင္းကို ကာကြယ္ေဆးထုိးႏုိင္ရင္ ကမာၻေျမေပၚမွာ B ပုိးေၾကာင့္ရတဲ့အသည္း ေရာဂါဟာလည္း ေက်ာက္ေရာဂါလုိပဲေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းရွိေနပါတယ္။

အစားအစာကို အာဟာရျဖစ္ေအာင္ စားသံုးေနထုိင္မယ္ဆုိရင္ “ဘီ”ပုိးကို ခုခံႏုိင္သလားဆရာ။ အာဟာရနဲ႕ျပည့္စံုတဲ့သူကို ဘယ္ေရာဂါပုိးမဆုိ အလြယ္တကူ၀င္ေရာက္ႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အာဟာရျပည့္စံုပါရဲ႕နဲ႕ B ပိုးရွိေနသူေတြလည္း အမ်ားအျပားရွိတယ္။ လူတစ္ဦးစီရဲ႕ Immune response လုိ႔ ေခၚတဲ့ကိုယ္ခံစြမ္းအားဖဲြ႕စည္းပံုေပၚမွာ အမ်ားၾကီးမူတည္ပါတယ္။ အာဟာရျပည့္စံုရုံနဲ႔ေတာ့ B ပိုးကို မကာကြယ္ ႏိုင္ပါဘူး။
ကာကြယ္ေဆးေအာင္တယ္/မေအာင္ဘူးဆုိတာကို ရွင္းျပေစခ်င္ပါတယ္။ B ပိုးကာကြယ္ေဆးထုိးျပီးတဲ့ေနာက္ လူတစ္ရာမွာကိုးဆယ္ရွစ္ေယာက္ေလာက္ေအာင္တယ္။ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ကမေအာင္ဘူး။ B ပိုးေအာင္မႈ/မေအာင္မႈကုိ တုိင္းတဲ့ Anti-HBs Level ေပၚမွာ မူတည္ တယ္။ 20 units ရဲ႕အထက္ဆုိရင္ ကာကြယ္မႈေပးႏုိင္တယ္ ဆုိေပမယ့္ အခ်ိဳ႕လူေတြမွာ 100 units အထက္မွာ ရွိတယ္။ တုံ႕ျပန္တယ္။ High –responder လုိ႕ေခၚတယ္။ အခ်ိဳ႕လူေတြက 20 units နဲ႕ 100 units အတြင္းမွာ ရွိတယ္။ 100 units ေက်ာ္သူေတြေလာက္ခုခံအားမေကာင္းဘူး။ ႏွစ္ကာလၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဒီ Level က တျဖည္းျဖည္း နိမ့္က်လာမယ္။ 20 units ေအာက္က်လာရင္စိတ္သိပ္မခ်ရေတာ့ဘူး။ “B” ပုိး ကူးစက္ဖုိ႕ အခြင့္အလမ္းမ်ားတဲ့သူေတြမွာ စြမ္းအားျဖည့္ Booster dose ထုိးဖုိ႔လုိတယ္။ ကုိယ္ခံအားလည္းက်တယ္။ ေသြးလည္းအမ်ားအျပားသံုးဖုိ႔လုိတယ္ဆိုတဲ့လူနာမ်ိဳးေတြ၊ ဥပမာ-ေက်ာက္ကပ္ကို စက္နဲ႔ေဆးရတဲ့လူနာေတြမွာ ကာကြယ္ေဆးကုိ သာမန္ထက္ႏွစ္ဆပိုထုိးဖုိ႔လုိမယ္။ အဲသည္လုိမထုိးရင္ စိတ္မခ်ရဘူး။ နဂုိကတည္းက ကိုယ္ ခံစြမ္းအားက်ေနတဲ့သူေတြ၊ ဥပမာ- Prednisolone ေခၚတဲ့ Steroid ေသာက္ေနတဲ့သူေတြမွာ ကာကြယ္ေဆး ေအာင္ဖုိ႕အခြင့္အလမ္းနည္းပါတယ္။

ေရာဂါပုိးရွိေနတာ အခ်ိန္အတန္ၾကာေနျပီျဖစ္တဲ့လူကို အလြယ္တကူဒါမွမဟုတ္ အခ်ိန္တုိတုိနဲ႕ကုသလုိ႕ရႏုိင္ သလားဆရာ။ B ပိုးေရာဂါျဖစ္ရာမွာ အဆင့္ဆင့္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီအထဲက ႏွစ္ဆင့္ကို ေျပာရမယ္ဆုိရင္ ပထမအဆင့္ က Immune Tolerance Phase လုိ႕ေခၚတယ္။ ခႏၶာကုိယ္က B ပိုးကုိ အသည္းမွာ လက္ခံထားတယ္။ တုိက္ မထုတ္ဘူး။ ဒုတိယအဆင့္က Immune Clearance Phase လုိ႕ေခၚတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ ခႏၶာကုိယ္က B ပိုးကုိ အသည္းမွာလက္မခံဘူး။ တုိက္ထုတ္တယ္။ ပထမအဆင့္က ဒုတိယအဆင့္ကို ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ ကပ္ျပီး ေဆး ေပးမယ္ဆုိရင္ အေပ်ာက္ျမန္တယ္။ စားေဆး Lamivudine သုိ႔မဟုတ္ ထုိးေဆး Interferon -Alpha တို႕ကို သင့္ေလ်ာ္ တဲ့ဟာ ေသေသခ်ာခ်ာ ေရြးခ်ယ္ျပီးသံုးမယ္ဆုိရင္ သံုးလတန္သည္၊ ေျခာက္လတန္သည္၊ ကုိးလတန္သည္မွာ ေပ်ာက္တယ္။ ေပ်ာက္တဲ့ရာခုိင္ႏွဳန္းက လူတစ္ရာမွာ ေလးဆယ္ရဲ႕ ေအာက္မွာရွိတယ္။ ေဆးေတြကတန္ဖုိး ၾကီးေပမယ့္ လူတုိင္းမွာ ေပ်ာက္ကင္းေစတဲ့ေဆးေတြေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

အသည္းေရာင္“ ဘီ” ပုိးဘယ္လုိေပ်ာက္ကင္းႏိုင္သလဲ။ အသည္းေရာင္အသား၀ါ B ပိုးဟာ လူ႕အသံုးေဆာင္ပစၥည္းေတြေပၚမွာ ၾကာရွည္ရွင္သန္ေနထိုင္ျပီး တစ္ဦးကေနတစ္ဦးကို ကူးစက္ႏုိုင္တဲ့အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္။ ေရကူးကန္မွာ ေရအတူကူးရင္ ကူးစက္မွာလား၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ B ပိုးရွိသူနဲ႔ အတူစားရင္ ကူးစက္မွာလားဆိုတာေတြ ကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါ၊ B ပိုးဟာေပ်ာက္ကင္းႏုိင္တဲ့ေရာဂါတစ္ခုမို႔ ေပ်ာက္ကင္းပံုအဆင့္ဆင့္ကလည္း သိသင့္တာပါပဲ။

B ပိုးက သာမန္အခန္းတြင္းအပူခ်ိန္မွာ တစ္လေလာက္ အသက္ရွင္ေနႏုိင္တယ္လို႔ဆိုေတာ့ B ပိုးရွိတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဟာ သီးသန္႔အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြထားျပီး သံုးစြဲဖို႔လိုအပ္သလား ဆရာ။ ဒီလို ေျဖၾကည့္မယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေရာဂါကူးစက္တဲ့ေနရာမွာ ပထမအခ်က္အေနနဲ႔ ေရာဂါပိုးရဲ႕ဇစ္ျမစ္ (Source) ရွိရတယ္။ ဥပမာ-ေရာဂါရွိတဲ့သူ၊ ေရာဂါပိုးသယ္ေဆာင္သူ-လူ၊ တိရစာၦန္ေပါ့။ဒုတိယအခ်က္က ပိုးကိုသယ္ေဆာင္တဲ့အရာ (Mode of transmission) ဥပမာ-ေသြး၊ သလိပ္။ တတိယအခ်က္က ေရာဂါပိုးလက္ခံသူ (host) ရွိရမယ္။ B ေရာဂါျဖစ္သူႏွင့္ B ေရာဂါသယ္ေဆာင္သူေတြဟာ Source ေပါ့။ B ပုိးက A ပိုးတို႔ E ပိုးတို႔လို သည္းေျချပြန္က တစ္ဆင့္ အစာအိမ္-အူလမ္းေၾကာင္းကိုေရာက္ျပီး မစင္ထဲမွာပါတဲ့ ထြက္ေပါက္ထြက္လမ္း မရွိဘူး။ ေသြးထဲမွာဘဲ ႏွစ္ခ်ီျပီး တဝဲလည္လည္ ထြက္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းကိုေစာင့္ေနတယ္။ ေသြးထဲမွာ တစ္ဝဲလည္လည္ အၾကာၾကီးေနတယ္။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီး ေခ်ာင္းေနတာဆိုေတာ့ တစ္ခ်ိ္န္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ထြက္ေပါက္ရျပီး အျခားလူကိုကူးဖို႔က အခြင့္အလမ္းရေတာ့တာပဲ။ ခႏၶၶကိုယ္ရဲ့ စစ္ထုတ္ရည္ျဖစ္တဲ့ တံေတြး (Saliva)၊ သုတ္ရည္ (semen)၊ မိန္းမအဂၤါက စစ္ထုတ္ရည္ (Vaginal secretion)၊ ႏို႔ရည္ (milk) တို႔မွာပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေသြး၊ ေသြးရည္ၾကည္တို႔မွာ ပါသေလာက္ ေကာင္ေရမ်ားမ်ားမပါဘူး။ အဆတစ္ရာ၊ တစ္ေထာင္ ေလ်ာ့နည္းတယ္။ ေသြး၊ ေသြးရည္ၾကည္တို႔နဲ႔ ထိေတြ႕သေလာက္ မကူးစက္ႏုိင္ျပန္ဘူး။ ေရာဂါလက္ခံသူ (host) မွာ ဒဏ္ရာ၊ ပြန္းပဲ့ရာ၊ အပ္ထိုးရာ၊ အပ္ေပါက္ရာ၊ ခြဲစိတ္ရာ စသည္ျဖင့္ ဝင္ေပါက္ကလည္းရွိရေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က B ပိုးက တစ္ျခား Virus ပိုးေတြနဲ႔မတူဘူး။ အလြန္ခံႏုိင္ရည္ ေကာင္းတယ္။ သာမန္အပူခ်ိန္၊ အခန္းတြင္း အပူခ်ိန္မွာ မွန္ျပားေပၚမွာတင္ထားရင္ တစ္လေလာက္ရွင္ေနတယ္။ အပူလြန္ကဲ၊ အေအးလြန္ကဲဒဏ္ကိုလည္း ခံႏိုင္တယ္။ ၆၀ ဒီဂရီစင္တီဂရိ္တ္မွာ ၄ နာရီထိ ခံႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ Glutaraldehyde, Formalin, Urea တို႔နဲ႔ထိရင္ေတာ့ အေသျမန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဆးပစၥည္း၊ လူ႕အသံုးအေဆာင္ေတြေပၚမွာ ၾကာၾကာေနျပီး ကူးႏိုင္တဲ့ အခြင့္အလမ္းက ရွိေနေသးတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္ သိေစခ်င္တာက ကာကြယ္တဲ့နည္းလမ္းေတြ။ ကာကြယ္တဲ့ေနရာမွာ နည္း(၄)သြယ္ရွိတယ္။
ပထမကေတာ့ ျပည္သူလူထု က်င့္ၾကံေနထိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေကာင္းေတြနဲ႔ ေရာဂါရလြယ္တဲ့ ျပဳမူက်င့္ၾကံေနထိုင္ပံုေတြကို အသိေပးရွင္းျပတာ၊ General preventive measure လို႔ေခၚတယ္။ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြေပါ့။ တစ္ကိုယ္ေရသန္႔ရွင္းေရး၊ သီးသန္႔အသံုးအေဆာင္သံုးစြဲေရးစသည့္ ေနထိုင္နည္းလမ္း ေကာင္းေတြ။ မသန္႔ရွင္းေသာ ေဆးထိုးအပ္သံုးျခင္း၊ စည္းကမ္းမရွိ လိင္ဆက္ဆံျခင္း စသည့္ေရွာင္ရန္ေတြေပ့ါ။
ဒုတိယအခ်က္က က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္သူေတြ လုိက္နာေဆာင္ရြက္ရမည့္ ပုိးကင္းစင္ေအာင္ ေပါင္းျခင္း (sterilization)၊ ပုိးသုတ္သင္ျခင္း၊(disinfection) စတဲ့နည္းလမ္းေကာင္းေတြေပါ့။ဒီႏွစ္ခ်က္ဟာေရာဂါကူးစက္ပံုနည္းလမ္းမသိေလေလလိုက္နာဖို႔ပို အေရးႀကီး ေလပါပဲ။ SARS ေရာဂါမွာ ဒီႏွစ္ခ်က္နဲ႕ပဲကာကြယ္ သြားတယ္။
တတိယနည္း ကေတာ႕ တျဖည္းျဖည္းေပၚေပမယ္႕ ေရရွည္ႀကာႀကာခံမယ့္ ကာကြယ္ေဆးထိုးၿခင္း (Vaccination) ပါပဲ။
စတုတၱအခ်က္ကေတာ့ အျမန္ေရတိုကာကြယ္နည္း၊ ေသြးရည္ၾကည္ ကာကြယ္ေဆး ထိုးတဲ့နည္း (Passive Immunization) ပါပဲ။ အထက္ကေျပာခဲ့သလိုသီးသန္႔ အသံံံံုးအေဆာင္ထားရင္ေတာ့ Bပိုးမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အျခားေရာဂါ ေတြလည္း ကာကြယ္ႏိုင္တာပဲ။ သီးသန္႔ အသံုးအေဆာင္ ထားလို႕ အက်ိဳး ယုတ္တာမရွိပါဘူး။ အရင္ေမးခြန္း ေတြတုန္း ကေမြးစား တဲ႕ မိဘေတြနဲ႔ ဥပမာ တင္ၿပီး ေတာ႕ေနထိုင္ တဲ႔ သူေတြရဲ႕ သန္႕ရွင္း သပ္ရပ္မႈ အေပၚမွာလည္းမူတည္တယ္လို႕ေၿပာခဲ႕ၿပီးပါၿပီ။သီးသန္႕ အသံုးအေဆာင္ ထားရမယ္။ ဘယ္လိုေနရမယ္ဆိုတာ ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စဥ္းစားယူေပေတာ့။

ကာကြယ္ေဆးမထိုးဘဲနဲ႔ B ပိုးကို ကာကြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြရွိသလား ဆရာ။ သီးသန္႕ သြားပြတ္တံ၊ မႈတ္္ဆိတ္ရိတ္ကိရိယာစတဲ့ သီးသန္႔အသံုးအေဆာင္ေတြထားတာ၊ ေသြးသြင္း ရာမွာ B ပုိးပါ/မပါစစ္ေဆးကာကြယ္တာ၊ လိင္ဆက္ဆံရာမွာ ကြန္ဒံုးသံုးတာနဲ႔အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့ General preventive measure ေတြနဲ႕ Universal precaution ေတြဟာ ထိေရာက္တဲ့ B ပုိးကာကြယ္တဲ့နည္းေတြပဲ။ အျမဲသတိရွိေနမွကာကြယ္လုိ႕ရတာ။ ထိေရာက္ေပမယ့္ သတိတစ္ခ်က္လြတ္သြားတာနဲ႕ ေခ်ာင္းေနတဲ့ B ပိုး